غمزه‌ات ناوک‌فشانی می‌کندبا دلم خوش مهربانی می‌کند

قامتت را یک نظر هر کس که دیدتا قیامت کامرانی می‌کند

ساقیا برخیز و در ساغر بریزآن چه لب را ارغوانی می‌کند

حیرتی دارم که بی لعل لبتخضر هم چون زندگانی می‌کند

تا نباشد التفاتش سرمدیجز تو باقی را که فانی می‌کند

راه دور است و من بس ناتوانبار عصیان هم گرانی می‌کند

پیر ما می‌گفت در میدان عشقهر که سر بخشد جوانی می‌کند

بی‌سر و پا شو که آخر در رهتپای سستی سرگرانی می‌کند

بی‌سخن در عالم فهمیدگیبی‌زبانی درفشانی می‌کند

هر که چون مجذوب لب بندد ز خبثعیب خود را پاسبانی می‌کند

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви