Çağır
Xalq şairi Süleyman Rüstəmə
Nə zaman ki, könlün düşdü tufana,Süleymanı, Süleymanı çağır sən.Hər kəlməsi bir məlhəmdir insana,Süleymanı, Süleymanı çağır sən.
Arzuların dilə gəlib dinəndə,Qoyma sönə nə dumanda, nə çəndə.Əgər zaman od qalasa sinəndə,Sülyemanı, Süleymanı çağır sən.
Təbriz üstü Miyanadı sevgilim,Sorma yolun hayandı, sevgilim?Yolum burdan oyanadı, sevgilim.Süleymanı, Süleymanı çağır sən.
Birgə keçək bu yolları, izləri,Alovladaq kül altdakı gözləri.Xonça tutub yenə Təbriz qızları,Süleymanı, Süleymanı çağır sən.
Qalxaq bir də Savalana, Səhəndə,Yol eyləyək Marağaya, Mərəndə.Həsrətləri sən görüşən görəndəSüleymanı, Süleymanı çağır sən.
Enək Şibli gədiyindən Təbrizə,Həsrətsiz yollara gül düzə-düzə.Sevgililər dayananda üz-üzə,Süleymanı, Süleymanı çağır sən.
Bir torpaq üstündə doğulmuşuq bizBir qolum Bakıdır, bir qolum Təbriz.Pişvaza çıxanda şairlərimizSüleymanı, Süleymanı çağır sən.
Ağsaqqal şairlər dayansın öndə,Silinsin illərdən duman da, çən də.Həsrət çəkdiyimiz belə bir gündəSüleymanı, Süleymanı çağır sən.
Mən də nəğmələrdən bir dəstə tutum,Ürəyim doludur, onu ovudum.
Bizsiz qala bilmir nigaran yurdum,Süleymanı, Süleymanı çağır sən.
Ömrümüz vüsaldan şərbət içəndə,Həsrətdən vüsala yollar keçəndə,“Dumanlı Təbriz”dən duman köçəndə,Cənub dərdli o insanı çağır sən,Süleymanı, Süleymanı çağır sən.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/medine-gulgun-cagir
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Стихи других поэтов · О любви
Bir bölük sona tək göllər üstündəDüzülüb dönübdür durnaya qızlar.
Bəxti-nafərcam tək acılmadı qarə sabahBəxti-nafərcam tək acılmadı qarə sabah,Ki, deyəm hali-dilim yari-cəfakarə sabah.
Nəfəs: Ölməzdən əvvəl öldülərÖlməzdən əvvəl öldülərHaqq yolunun aşiqləri
Eşq əhli bu afaqda rüsva gərək olsunEşq əhli bu afaqda rüsva gərək olsun,Məcnun kimi sərgəşteyi-səhra gərək olsun.