Bənna qoyduqca evin daş üstünə daşını,Hay verir çağrışına cavan, qoca əmələ.Şirin iş vaxtı bəzən o qaldırır başını,Ehtiramla göz dikir meydandakı heykələ.Günlər keçir, imarət ucalır yavaş-yavaşHəmin heykəllə durur bizim usta üz-üzə;Nəğmə deyir arabir, daş üstünə qoyub daş,Arzuları çevrilir bir işıqlı gündüzə.Həftələr keçir belə, yenə qalxır imarət,Səhər tezdən quş kimi qonub uca divaraMəhəbbətlə işləyir göstərdikcə məharət;O çatdırmaq istəyir divarı göy çinara.Ucadır çinar ancaq, dik başına baxandaAz qalır ki, adamın papağı düşsün yerə;Yuxarı mərtəbəyə o hər dəfə çıxandaQanadlanır dəyincə gözü təzə şəhərə...Aylar keçir, ucalır bizim ağ daşlı bina,Usta durur üz-üzə göy çinarla bu dəfə.Quşlar qonur ağacın qalın budaqlarına,Buludlar üzərindən axır cənub tərəfə.İl keçir, əzəmətli imarət çatır başa,Böyük bir sevinc ilə suvayıb son daşları

Bənna yuxarı qatdan baxıb edir tamaşaAşağıda, çinarda nəğmə deyən quşları.Seyr edir... Ürəyində bu zəhmətkeş insanınGözlərindən duyuram, sevimli arzusu var.O, istəyir ki, təzə tikəcəyi binanınDolansın üst qatından aşağıda buludlar.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов