Муджиреддин Бейлагани · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
مکن ای دوست دوای من دلریش بدهپرده زین بیش مدر بوسه ازین بیش بده
Газель 68باز از دو لب به عالم صد شور درفگندیبنیاد عمر ما را یکباره بر فگندی
Жалоба 11هنگام آنکه صبح صف آسمان شکستاول نفس که زد دم شب در دهان شکست
Кыта 2شاها جمال طبلکی این زن وفاست کونحس زحل دهد به وجود اورمزد را
Кыта 7بزرگ جهان خواجه شاه قدرکه بر عالم مکرمت پادشاست
Кыта 12سپهر قدرا در قبضه کفایت تستنظام هر چه برون از سراچه قدم است
Кыта 18شاها بدان خدای که آثار صنع اوجان بخشی و خرد دهی و بنده پروریست
Кыта 20شاها تویی آنکه از بزرگیبر سقف سپهرت آستانهست
Кыта 24ز گردون آرمیده چون بود خلق؟که ایزد خود در او آرام ننهاد
Кыта 26ای صدر شاه رتبت قطب فلک جلالتکایام تحفه تو فتح و ظفر فرستد
Кыта 30نه میر و شه بود هر کو کله دارد قبا بنددکه میر و شه کسی باشد که عالم را نگهدارد
Кыта 32از بستر غم که جای بدخواه تو بادبرخیز سبک ورنه جهان برخیزد
Кыта 39به جان آفرینی که ابر بهاریبه تسبیح و تهلیل او می خروشد
Кыта 42هر که بر مردمان ستم نکندکس برو نیز لاجرم نکند
Кыта 44چه فتوی کند خواجه خواجه زادهکه جود طبیعی بدو می پناهد
Кыта 50چو گیتی بگسترد فرض جلالتتو اندر جهان فرش نیکی بگستر
Кыта 51به فر دولت تو صد هزار کس هستندرسیده این به مراد و نشسته آن به سرور
Кыта 55قسم به واهب عقلی که پیش علم قدیمیکی است چشمه خورشید و سایه عنقاش
Кыта 58زهی سپهر جنابی که عکس خاطر توبه دست فکر کند عقده ذنب لاحل
Кыта 59به جان آفرینی که نزد جلالشثناهای بی حد و احصا فرستم
Кыта 61گل باغ فضلم زلال میم دهگر امید داری که بشکفته باشم
Кыта 64به خدایی که در موجوداتجز به امرش نمی شود منظوم
Кыта 68جنت دنیاست عرض این همایون بارگاهراحت جاوید را در ساحت او خانمان
Кыта 70ای خواجه تویی معامل منبرخیز ز خواب و چشم وا کن
Кыта 71ای صدر بکن هر چه توانی ز تغافلتا روز خود از وعده تو می شمرم من
Кыта 72خدایگانا! معلوم رای روشن تستخلوص بندگی و شرط نیک خواهی من
Кыта 75پذرفته ای گلاب دعاگوی خویش راای از تو جود، کام دل خویش یافته
Кыта 76ای رای رفعیت آسمان راپیموده و در میان گرفته
Кыта 81خداوند من صارم الدین که طبعتنشد قابل هیچ زرق و فسوسی
Кыта 88جانا همه آیت نکوییدر شأن تو آمده ست گویی