Хумам Табризи · Рубаи
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
هر گه که گذر کنم بر آب صافیوز شوق نظر کنم در آب صافی
Рубаи 96ای باد اگرش خوش دل و تنها بینیاو را هوس این دل شیدا بینی
Рубаи 2جهدی بنما تا بشناسی حق راکانجا نخرند غلغل و بقبق را
Рубаи 3ای هجر تو خون کرده جگر یاران رااز وصل تو شادی دل غمخواران را
Рубаи 6زنهار مبالغت مکن در هر بابدر مذهب صاحب خرد این نیست صواب
Рубаи 9ای چشم تو را چو من جهانی شده مستدر پای تو افتاده چو گیسوی تو پست
Рубаи 14با روی تو شمع برفروزد عجب استبا حسن تو دیده برندوزد عجب است
Рубаи 22گفتم که مگر رای تو فرزانگی استرفتیم و هنوزت سر بیگانگی است
Рубаи 27ما را به امید زندگانی بگذشتدور از رویت دور جوانی بگذشت
Рубаи 28چون خسته شد از منج لب شیرینتخونین شد از این غم دل صد مسکینت
Рубаи 29چون زرد شد از رنج گل رعنایتشد رنج خجل ز روی شهرآرایت
Рубаи 32این سنگ که از آب روان میگرددپیوسته بسان آسمان میگردد
Рубаи 35زلفت که ز ماه تکیهگاهی داردانصاف که خوش منصب و جاهی دارد
Рубаи 43در بزم تو هر که ترک هستی نکنداز باده لبهای تو مستی نکند
Рубаи 54شد دوش میان ما حکایت آغازاز هر بن موییم برآمد آواز
Рубаи 59در صحبت شانه هست موی تو دریغبا آینه اتفاق روی تو دریغ
Рубаи 62با روی تو ننگرند عشاق به گلگل پیش تو نشمرند عشاق به گل
Рубаи 65میآیم و از شرم چنان میافتمکز زندگی خود به گمان میافتم
Рубаи 78از مه قدحی نهاده بر کف گردونیاران گه خواب نیست خیزید کنون
Рубаи 82از باغ ارم گوشه درویشان بهدرویش ز چشم این و آن پنهان به
Рубаи 85با شمع چو گرم شد سر پروانهبا شمع بسوخت خویشتن مردانه
Рубаи 97یک رنج تحمل کنی از صد برهیچون نیک شوی ز صحبت بد برهی
Рубаи 98ای نی که به ناله غم همیفرساییوز نغمه خوش طرب همیافزایی
Рубаи 24تبریز نکو و هر چه ز آنجاست نکوستمغزند و مپندار تو ایشان را پوست
Рубаи 26ای حور سرشت هیچ چیزت بد نیستوز حسن تو ماه را یکی از صد نیست
Рубаи 30ای آب لطافت و طرب در جویتجان زنده کند نسیم کآرد بویت
Рубаи 31ای عرصه تبریز زیانت مرسادآسیب زمان به مردمانت مرساد
Рубаи 37دل وقت سماع بوی دلدار بردحالش به سراپرده اسرار برد
Рубаи 41گویند فلان سلطنتی میراندبهمان بد و نیک ملک نیکو داند
Рубаи 45عشق تو جوان است و جوان خواهد بودتا هست جهان جانِ جهان خواهد بود