Мехсети Гянджеви
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
گیسو به سر زلف تو درخواهم بستتا بنشینی چو دوش نگریزی مست
Рубайят, 29چندان که نخواهی غم و رنجوری هستدر دوستیت آفت مهجوری هست
Рубайят, 38من برخی آبی که رود در جویتمن مردهٔ آتشی که دارد خویت
Рубаи 41ای چرخ و فلک خرابی از کینه تستبیدادگری عادت دیرینه تست
Рубайят, 46گر ملک تو مصر و روم و چین خواهد بودآفاق تو را زیر نگین خواهد بود
Рубайят, 66سودازدهٔ جمال تو باز آمدتشنه شدهٔ وصال تو باز آمد
Рубайят, 115تا کی ز غم تو رخ به خون شوید دلوآزرم وصال تو به جان جوید دل
Рубайят, 167دلدار به من گفت که می بر کف نهداد دل خود ز آب انگور بده
Рубайят, 189ای بت به سرِ مسیح اگر ترساییخواهم که به نزد ما تو بیترس آیی
Рубайят, 5باد آمد و گل بر سر مِیخواران ریختیار آمد و می در قدح یاران ریخت
Рубаи 43تا بر زنخ تو آشنا شد ریشتبر روی تو انگشت نما شد ریشت
Рубайят, 45بی یاد تو در تنم نفس پیکان باددل زنده به اندُهت چو تن بیجان باد
Рубаи 49گفتم می خوشگوار پیش آور زودگفتا شب آدینه نخواهی آسود
Рубайят, 51غم با لطف تو شادمانی گرددعمر از نظر تو جاودانی گردد
Рубаи 85ای «پور خطیب گنجه» پندی بپذیربر تخت طرب نشین به کف ساغر گیر
Рубаи 87نسرین تو زد پریر بر من آذردی باد ز سنبلت، مرا داد خبر
Рубайят, 124رفت آن که سری پر از خمارش دارمچون جان دارم گهی که خوارش دارم
Рубайят, 127دل کو که به نامه شرح غم آغازمیا جان که ز درد با سخن پردازم
Рубаи 128دی خوش پسری بدیدم از سرّاجانشایسته و بایسته تر از سراجان
Рубаи 141ای شمع رخت را دل من پروانهوی لطف ترا به هیچ کس پروا، نه
Рубайят, 144ای یاد تو تسبیح زبان و لب مناندیشهٔ تو مونس روز و شب من
Рубайят, 162ای دست تو دست من به دستان بستهبا زلف تو عهد بتپرستان بسته
Рубаи 165ای رشته چو قصد لعل کانی کردیبا مرکب باد همعنانی کردی
Рубайят, 165می خورد به پاییز درخت از ژالهشد مست و شکوفه میکند یک ساله
Рубайят, 1دوشینه شبم بود شبیه یلداآن مونس غمگسار نآمد عمدا
Рубаи 4حمامی را بگو گرت هست صوابامشب تو بخسب و تون گرمابه متاب
Рубайят, 9هر لحظه غمی به مستمندی رسدتتیری به جفا به دردمندی رسدت
Рубаи 20این خوش پسران که اصلشان از چکل استسبحان الله سرشتشان از چه گل است
Рубаи 46چشمم چو به چشم خویش چشم تو بدیدنی چشم تو خواب چشم از چشم رمید
Рубайят, 50ز اندیشهٔ این دلم به خون میگرددکآخر کار من و تو چون میگردد