Мехсети Гянджеви
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
شوی زن نوجوان اگر پیر بودتا پیر شود همیشه دلگیر بود
Рубайят, 101باید سه هزار سال کز چشمه خوریا کان گهر گردد یا معدن زر
Рубаи 138معشوقه لطیف و چست و بازاری بهعاشق همه با ناله و با زاری به
Рубаи 145مستش دیدم، گرفته راه خانهخلقی با او، ز خویش و از بیگانه
Рубайят, 149گر خون تو ای بوده پسندیدهٔ منشد ریخته از اختر شوریدهٔ من
Рубаи 155هر گه که به زلف، عنبرِ تر ساییبینمْت کز او تازه شود ترسایی
Рубайят, 155ابریست که خون دیده بارد غم توزهریست که تریاک ندارد غم تو
Рубайят, 156ابریست که قطره نم فشاند غم تودر بوالعجبی هم به تو ماند غم تو
Рубайят, 164ای روی تو ماه را شکست آوردهو ای قد تو سرو را به پست آورده
Рубаи 169با روی چو نوبهار و با خوی دئیبا ما چو خمار و با دگر کس چو مئی
Рубайят, 179از دیده اگر نه خون روان داشتمیرازت ز دل خسته نهان داشتمی
Рубайят, 181بس خون که بدان دو چشم خونخواره کنیبس دل که بدان دو زلف آواره کنی
Рубайят, 183جسمی دارم دلی خراب اندر ویجانی دارم هزار تاب اندر وی
Рубаи 28پیش در آن کودک قصاب گویستهر لحظه به تازگی در او خون نویست
Рубаи 37آن کودک نعلبند و داس اندر دستچون نعل بر اسب بست از پای نشست
Рубаи 50جان کو به تن آباد بود هیچ بوَددل گر به جهان شاد بود هیچ بود
Рубаи 74چون پوست کشد کارد بدندان گیردآهن ز لبش قیمت مرجان گیرد
Рубаи 75نجار که در پسته او خنده بودعکس رخ او چو مهر تابنده بود
Рубайят, 92جانا تو ز دیده اشک بیهوده مباردلتنگی من بس است دل تنگ مدار
Рубаи 93آن تازه گلم من که نباشد خارشبا بلبل خوشگوی بود غمخوارش
Рубаи 105هر جوی که از چهره به ناخن کندماز دیده کنون آب در او میبندم
Рубаи 107تا در چشمی، برفت خواب از چشمماشکی نرود به هیچ باب از چشمم
Рубаи 113در کوی خرابات یکی درویشمز آن خم زکوة می بیاور پیشم
Рубаи 132رفتی پسرا دوش به می نوشیدنبودت هوس یار دگر ورزیدن
Рубаи 157چون خاک زمین اگر عنان کش باشیوز باد جفای دهر ناخَوش باشی
Рубаи 164ای تنگ شکر چون دهن تنگت نیرخساره گل چون رخ گلرنگت نی
Кыта 11بس سپوزید خواجه خاتون رااول روز تا به آخر شام
Кыта 17پوستینی بخواستم از توتا زمستان به سر بریم در آن
Рубаи 94دارم گه و بیگه ز که و مه کم و بیشنفع و ضرر و خیر ز بیگانه و خویش
Рубайят, 100اشتربانا چو عزم کردی به سفرمگذار مرا خسته و زاینجا مگذر