Аухади Марагаи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
نسیم صبح، کرم باشد آن چنان که تو دانیگذر کنی ز بر من به نزد آنکه تو دانی
Газель 844صبح دمی که گرد رخ زلف شکسته خم زنیچون سر زلف خویشتن کار مرا بهم زنی
Газель 846گر نخواهی که نظر با من درویش کنیاین توانی که به صد غصه دلم ریش کنی
Газель 861تو در شهری و ما محروم از آن رویزهی شهر! و زهی رسم! و زهی خوی!
Газель 881ای نافهٔ چینی ز سر زلف تو بوییماه از هوست هر سرمه چون سر مویی
Газель 884خانهٔ تحقیق را ماه شبستان توییانفس و آفاق را میوهٔ بستان تویی
Газель 887به خوابم دوش پرسیدی، به بیداری چه میگویی؟دلت را چیست؟ در خاطر چه سر داری؟ چه میگویی؟
Касыда 4ای دل، تویی و من، بنشین کژ، بگوی راستتا ز آفرینش تو جهان آفرین چه خواست؟
Касыда 5این آسمان صدق و درو اختر صفاست؟یا روضهٔ مقدس فرزند مصطفاست؟
Касыда 7چرخ گردان روشن از رای منستدور گردون کار فرمای منست
Касыда 8بر آستان در او کسی که راهش هستقبول و منزلت آفتاب و ماهش هست
Касыда 10مستان خواب را خبری از وصال نیستدلمرده را سماع نباشد چو حال نیست
Касыда 21میان کار فروبند و کار راه بسازکه کار سخت مخوفست و راه نیک دراز
Касыда 25مسلمانان، سلامت به، چو بتوانید، من گفتمدل بیچارگان از خود مرنجانید، من گفتم
Касыда 27سرم خزینهٔ خوفست و دل سفینهٔ بیمز کردهٔ خود و اندیشهٔ عذاب الیم
Рубаи 3هستیم به امید تو چون دوش امشببر آمدنت بسته دل و هوش امشب
Рубаи 4ای میل دل من به جهان سوی لبتتنگ آمده دل ز تنگی خوی لبت
Рубаи 17خال تو به هر حال پسندیدهٔ ماستزلف تو چو حال دل غم دیدهٔ ماست
Рубаи 46با یار ز نیک و بد نمیباید گفتهر شب بیتی دو صد نمیباید گفت
Рубаи 53گل را، که صبا، مرغصفت بال گشادگفتی که: منجم ورق فال گشاد
Рубаи 55بر نطع تو اسب شیرکاری گرددفرزین تو پیل کارزاری گردد
Рубаи 61گل گفت: مهل، که باد بویم ببردچون خاک به هر برزن و کویم ببرد
Рубаи 62گل شرم چمن به هیچ رویی نبرداز لاله خجالت سر مویی نبرد
Рубаи 64خالت که به شیوه کار ده گیسو کردعیش از دل غمدیده من یکسو کرد
Рубаи 72مشنو تو که: گل بیسر خاری باشدیا بادهٔ حسن بیخماری باشد
Рубаи 79مه روی ترا ز مهر، مه میداندکز نور تو شب رهی بده میداند
Рубаи 90از دست تو راضیم به آزردن خوددر عشق تو قانعم به خون خوردن خود
Рубаи 94دستارچه را دست تو در میبایداز چشم من و لب تو تر میباید
Рубаи 105کردند دگر نگاربندان از نازدر دست تو دستوانه از مشک طراز
Рубаи 116ای بدر فلک گرفته از رای تو رنگلالای ترا ز بدر و از لل ننگ