Аухади Марагаи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
رخ باز نهادم به سماوات الهیتا بر سر گردون بزنم نوبت شاهی
Газель 870گلا، عنان عزیمت به بوستان چه دهی؟بتا، تعلق خاطر به سرو وبان چه دهی؟
Газель 876گر چه در کوی وفا جا نگرفتی و سراییما نبردیم ز کوی طلبت رخت به جایی
Газель 877هرگزت عادت نبود این بیوفاییغیر ازین نوبت که در پیوند مایی
Газель 883گفتم: از عشق توسرگشته چو گویم، تو چه گویی؟گفت: چوگان که زد آخر؟ که تو سر گشته چو گویی
Касыда 1راه گم کردم، چه باشد گر به راه آری مرا؟رحمتی بر من کنی وندر پناه آری مرا؟
Касыда 3گر آن جهان طلبی، کار این جهان دریاببه هرزه میگذرد عمر، وارهان، دریاب
Касыда 11نگفتمت که: منه دل برین خراب آباد؟که بر کف تو نخواهد شد این خراب آباد
Касыда 17دوش از نسیم گل دم عنبر به من رسیدوز نافه بوی زلف پیمبر به من رسید
Касыда 24مردم نشسته فارغ و من در بلای دلدل دردمند شد، ز که جویم دوای دل؟
Касыда 39گر بدینصورت، که هستی، صرف خواهد شد جوانیراستی بر باد خواهی داد نقد زندگانی
Касыда 41اگر حقایق معنی به گوش جان شنویحدیث بیلب و گفتار بیزبان شنوی
Рубаи 2گر آدمیی دور شو از دمدمههاور گرگ نهای مگر و گرد رمهها
Рубаи 7در کارگه غیب چو نقاش نخستجویندهٔ نقش خویشتن را میجست
Рубаи 9دلدار مرا در غم و اندوه بکاستیک روز برم به مهر ننشست و نخاست
Рубаи 11با روی تو آفتاب صافی تیره استبا لعل لبت شراب صافی تیره است
Рубаи 12جانا، تو به حسن اگر نلافی پیداستکندر دهنت موی شکافی پیداست
Рубаи 16ای دوست، کنون که بوی گل حامی ماستزاهد بودن موجب بدنامی ماست
Рубаи 19در سینه ز دست دل جگر تابیهاستدر دیده ز تاب سینه بیخوابیهاست
Рубаи 20غافل مشو، ای دل، که نیازم با تستپوشیده هزارگونه رازم با تست
Рубаи 21خالی که به شیوه پای بست لب تستهمچون دلم آشفته و مست لب تست
Рубаи 27ابر آن نکند که این جلب زن کردستببر آن نکند که این جلب زن کردست
Рубаи 28شاهی ز غلام خویش یاد آوردستما را به سلام خویش یاد آوردست
Рубаи 29کس لاف غم تو، ای پریوش، نزدستتا در دل او مهر تو آتش نزدست
Рубаи 32بر سبزه نشست میپرستان چه خوشست!بر گل نفس هزاردستان چه خوشست!
Рубаи 37جانا، دلم از فراق رویت خونستچشمم ز غمت چو چشمهٔ جیحونست
Рубаи 40ای آنکه ترا قوت هر بیشی هستبنگر به دلم، که اندکش ریشی هست
Рубаи 47شد درد بر پای فلک فرسایتتا عرضه کند سختی خود بر رایت
Рубаи 49بنمود بمن یار میان، یعنی هیچدر پاش فگندم دل و جان، یعنی هیچ
Рубаи 54خورشید که خاک ازو چو زر میگردداز شوق رخ تو دربهدر میگردد