Аухади Марагаи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
دستارچه حسنی و جمالی داردوز نقش و نگار خط و خالی دارد
Рубаи 60ای ماه، غمت جامهٔ دل در خون بردنادیده ترا رخت دل ما چون برد؟
Рубаи 69گل بار دگر لاف صفا خواهد زددر عهد رخت دم از وفا خواهد زد
Рубаи 74زلف تو ز بالای تو مهجور نشدجز در پی قامت تو، ای حور، نشد
Рубаи 75لب نیست که از مراغه پر خنده نشدآب قرقش دید و به جان بنده نشد
Рубаи 81دلها همه از شرح جمالت مستندنادیده ترا به مهر پیمان بستند
Рубаи 83از مشک سیه سه خال کت بر سمنندنزدیک به چشم تو و دور از دهنند
Рубаи 85یارب! نه دلم بستهٔ غمهای تو بود؟چشمم شب و روز غرق نمهای توبود؟
Рубаи 88شد در پی اوباش چو ننگیش نبوددر خوی و سرشت ساز و سنگیش نبود
Рубаи 99دشمن گرو وصل ز من برد آخراو گشت بزرگ و من شدم خرد آخر
Рубаи 100ماهی، که بسوخت زهره چنگش بر سربگریست فلک با دل تنگش بر سر
Рубаи 102آن زلف چو نافهٔ تتاری بنگرو آن خط چو سبزهٔ بهاری بنگر
Рубаи 106گر جور کنی نیاورم دل ز تو بازور ناز کنی به جان پذیرم ز تو ناز
Рубаи 113چشم ار چه به خون شد ز غم هجر تو غرقزین پس همه پیش تو به چشم آیم و فرق
Рубаи 115اطراف چمن ز مشک بوییست به برگگلزار زمانه را نکوییست به برگ
Рубаи 123امروز که گشت باغ رنگین از گلشد خاک چمن چو نافهٔ چین از گل
Рубаи 127نی بیتو مرا قرار باشد یک دمنی سوی منت گذار باشد یک دم
Рубаи 132گفتم که: مکش مرا به غم، گفت: به چشمزین بیش مکن جور و ستم، گفت: به چشم
Рубаи 135پیمانه بده، که مرد پیمانه منمدر دام زمانه مرغ این دانه منم
Рубаи 136تا کی ستم سپهر جافی بینم؟وین دور مخالف منافی بینم؟
Рубаи 150دل کیست؟ که او طلب کند یاری تویا تن ندهد به محنت و خواری تو؟
Рубаи 153یک روز دیار یار بگذارم و روزین منزل غصه رخت بردارم و رو
Рубаи 154خالی،که لبت همی بباراید ازوخالیست سیه که مشک میزاید ازو
Рубаи 159ای چرخ ز مهر زیر میغت بردهگیتی به ستم اجل، به تیغت برده
Рубаи 163چون دوست نماند دل و جانیم همهچون تن برود روح و روانیم همه
Рубаи 166بر برگ گل آن سه خال کانداختهایهندو بچگانند و تو نشناختهای
Рубаи 170اقبال سعادت به ازینت بودیگر لذت علم و درد دینت بودی
Рубаи 181روزی به سرای وصل راهم ندهییک بوسه از آن روی چو ماهم ندهی
Рубаи 184گفتم که: لبت، گفت: شکر میگوییگفتم که: رخت، گفت: قمر میگویی
Мантик аль-ушшак, глава 7نسیم باد نوروزی، چه داری؟گذر کن سوی آن دلبر به یاری