Саиб Тебризи · Газель
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مراخیزد از بلبل فغان چون در چمن بیند مرا
Газель 149گرچه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرادر سواد دل بهاری هست چون عنبر مرا
Газель 152داغ رسوایی خدادادست منصور مراهست تمغای تجلی لاله طور مرا
Газель 161نیست بر ابرِ بهاران، دیدهٔ پر نم مراآبِ باریکِ قناعت میکند خرّم مرا
Газель 162چهره شد نیلوفری از سیلی اخوان مراخوش گلی آخر شکفت از گلشن احزان مرا
Газель 175نان به خون دل شد از تیغ زبان رنگین مراترزبانی در گلو شد گریه خونین مرا
Газель 190جامه آزادگی چالاک باشد سرو راجیب و دامن فارغ از خاشاک باشد سرو را
Газель 194کاسه زانوست جام جم دل آگاه رایوسف از روی زمین خوش تر شمارد چاه را
Газель 202دل شود شاد از شکست آرزو آزاده رااین سبو از خود برآرد در شکستن باده را
Газель 203عمر در تلخی سرآید در شراب افتاده راساحل از موج خطر باشد در آب افتاده را
Газель 206دل سیه سازد در و دیوار، سودا کرده راشهر زندان است روی دل به صحرا کرده را
Газель 210از خسیسان چاره نبود مردم بگزیده رامی شود گاهی به برگ کاه حاجت، دیده را
Газель 220سخت دشوارست پیچیدن عنان ناله رادل چو نی سوراخ گردد دیدهبان ناله را
Газель 226بیش شد از چوب گل سودا من دیوانه راشعله ور سازد خس و خاشاک، آتشخانه را
Газель 228شمع چندانی که سوزد بال و پر پروانه رابی قراری می دهد بال دگر پروانه را
Газель 230از نظرها چون کند وحشت نهان دیوانه راسنگ طفلان می شود سنگ نشان دیوانه را
Газель 231آه از زنگ کدورت پاک سازد سینه رامی شود روشن ز خاکستر سواد آیینه را
Газель 233هست یک نسبت به نیک و بد دل بی کینه رانیست صدر و آستانی خانه آیینه را
Газель 244از کمر بیرون نیامد تیشه فرهاد ماکوه را برداشت از جا، ناله و فریاد ما
Газель 246در گذر ای آسمان از وادی آزار ماشیشه خود را مزن بر سنگ بی زنهار ما
Газель 264نه ز خامی نقش ها را خام می بندیم ماپرده بر چشم بد ایام می بندیم ما
Газель 274پیش آن آیینه رو راه سخن داریم مابخت سبز طوطی شکرشکن داریم ما
Газель 275گرچه ما را نیست بر روی زمین ویرانهایخانه ها چون گنج در زیر زمین داریم ما
Газель 283آسمان را خانه زنبور می دانیم ماانجمش را دیده های شور می دانیم ما
Газель 295درنمی آید به چشم از لاغری مجنون مامحمل لیلی بود سرگشته در هامون ما
Газель 301ای زبون در حلقه زنجیر زلفت شیرهاسر به صحرا داده چشم خوشت نخجیرها
Газель 303ای ره خوابیده را از نقش پایت بالهااز خرامت عالم آسوده را زلزالها
Газель 305پخته میگردند از سودای زلفش خامهااین ره باریک، رهرو را دهد اندامها
Газель 306ای در آتش از گل روی تو نعل لالههاماه رخسار ترا از حلقه خط هالهها
Газель 307سر نمیپیچند از تیغ اجل دیوانههاگوش بر آواز سیلابند این ویرانهها