Саиб Тебризи
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
گل روی تو چو شبنم نگران ساخت مراخار در پیرهن چشم تر انداخت مرا
Газель 23نیست چون بال و پری تا گِرد سر گردم تو رااز ته دل گِرد سر در هر نظر گردم تو را
Газель 25نیست سنگِ کم اگر در پلهٔ میزان تو راکعبه و بتخانه باشد در نظر یکسان تو را
Касыда 28شد دو بالا زین پل نوآب و تاب زنده رودطاق ابرویی چنین می خواست آب زنده رود
Касыда 30زندهرود از جلوه مستانه طوفان میکندپل به آیین تمام امسال جولان میکند
Отдельное стихотворение 31اسیر ساخت به یک خنده نهان ما راگشاده رویی گل کرد باغبان ما را
Касыда 31کرد تا پابوس اشرف کشور مازندرانزین شرف بر ابر می ساید سر مازندران
Газель 35جانِ عرشی، فرشِ در زندانِ تن باشد چرا؟شعلهٔ جواله در قیدِ لگن باشد چرا
Газель 36چشم میپوشی ازان رخسارِ جانپرور چرا؟میکنی آیینه را پنهان ز روشنگر چرا
Отдельное стихотворение 40چه غم از کشمکش ماست جهان گذران را؟خار مانع نشود قافله ریگ روان را
Отдельное стихотворение 43گر ز روی خود براندازی نقابپشت بر دیوار ماند آفتاب
Отдельное стихотворение 44گل رخسار او در عالم آبزند ترخنده بر یاقوت سیراب
Газель 44غمزهاش افزود در ایامِ خط بیداد رازنگِ زهرِ جانستان شد تیغِ این جلّاد را
Отдельное стихотворение 47هر که از بی طاقتی نالید تمکینش سزاستهر که از فتراک سرپیچید بالینش سزاست
Отдельное стихотворение 55نمی کشد دل غمگین به صبحگاه مراکه دل ز چهره خندان شود سیاه مرا
Отдельное стихотворение 58بهار مایه غفلت بود گرانان راشکوفه پنبه گوش است باغبانان را
Отдельное стихотворение 59به دست شانه مده زلف عنبرین بو رابه خود دراز مگردان زبان بدگو را
Отдельное стихотворение 61چو آفتاب بکش جام صبحگاهی رابه خاکیان بچشان رحمت الهی را
Отдельное стихотворение 62گذشت عمر و نگردید پخته طینت مابه آفتاب قیامت فتاد نوبت ما
Отдельное стихотворение 69غم روزی نخورد هر که دلش آزاده استروزی اهل تو کل همه جا آماده است
Отдельное стихотворение 77تا خیال عارضش در دیده مأوا کرده استگریه خونها خورده تا در چشم من جا کرده است
Отдельное стихотворение 83هر که چشم رغبت از نظاره مرغوب بستبر دل آسوده راه یک جهان آشوب بست
Газель 84تر به اشکِ تلخ میسازم دِماغِ خویش رازنده میدارم به خونِ دل چراغِ خویش را
Отдельное стихотворение 100در شکست دل ما سعی نه از تدبیرستپشت این لشکر آگاه، دم شمشیرست
Газель 101ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق راسدِ راهِ شکوه روزی است دندان خلق را
Отдельное стихотворение 102چاره خاک نشینان به قضا ساختن استپیش شمشیر حوادث سپر انداختن است
Газель 106مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیممی کنم شکر به اکسیر قناعت خاک را
Отдельное стихотворение 110راحت و محنت عالم به هم آمیخته استگوهر تجربه در خاک سفر ریخته است
Отдельное стихотворение 112جوش سودا ز سرم عقل گرانبار گرفتاین چنین گل نتوان از سر دستار گرفت
Отдельное стихотворение 113دل به منت ز من آن یار جفاکیش گرفتگل به رغبت نتوان از کف درویش گرفت