Sahil evində axşam
Birdən söndü işıqlar,yer batdı qaranlığa,Dənizdən mavi zolaqdüşdü zülmət otağa.Bəlkə pozmayım, — deyə,dünyanın ahəngini.Ümmanlar gecələr dəsaxlayır öz rəngini.Qaranlığa süzülənincə, ilahi nurdu,Hərdən qara gözlərəparlaq dalğa qonurdu.Göz qırpanda elə bilçaxırdı ani şimşək,Zərif bir səs dinirdi, —o xəyaldı, ya gerçək?Bir gözəllə üzbəüzsöhbət gedir səmimi,Aramızda qaranlıqkeçilməz yarğan kimi.Bəzən qırıq misralar,isidir qəlbimizi.Sözlər qovuşursa da,zülmət ayırır bizi.Saatlar uzanırdı...bayırda külək, yağış...Qaranlığın söhbətinə işıqlı olarmış!Gəldimi mehribanlıq,Bəlkə gedir qaranlıq?Zülmət birdən çəkildi,Kibrit çöpü məşəldi.Biz idik işıq verəngöyə, torpağa indi.
Hazırdıq yer üzünəşəfəq saçmağa indi....Enirdik pillələrdən.ehmal-ehmal, aramla,Bir əl tutub əlimdənbakirə ehtiramla.Bu mənə dayaq olanürəkdimi, əldimi?Göydən enib gəldimi?Həsrətdi hərarətəaxı haçandı ürək,Yaxşı ki, söndü işıq,yaxşı ki, yandı ürək.
17-20 dekabr 1992
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/nebi-xezri-sahil-evinde-axsam
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Стихи других поэтов
Belə əhd eyləmişəm, ey bacı, cananım ilən,Ərseyi-Kərbübəladə boyanım qanım ilən.
SənsənBaşına döndüyüm gül üzlü yarım,Bizim bu dağların maralı sənsən.
Qar yağardıQar yağırdı, sübhün zəif işığıtək,Təbiətin uyğusuna qar yağırdı.
Ol zaman kim məst qıldı çeşmi məxmurun məniOl zaman kim məst qıldı çeşmi məxmurun məni!Xaki-pakə ol dəm etdim, mən fəda canü təni.