Daş üstə yazı: “İnsanlara hürriyyət, millətlərəistiqlal!”. Son nəfəsində o üç dəfə “Azərbaycan!”– dedi, gözlərini əbədi yumdu.Məmməd Kəngərlinin dediklərindən

Fərdlər ölür, lakin ölməz “Cəmiyyət”.Z.Göyalp

Qarşımda bir məzar, məzarda KİŞİ!qəbristan daimi bir heyrətimdi.

Əsrin ən talesiz bir əzabkeşi, –mənim Türkiyədə ziyarətimdi.

Yerə də zinətdi düşünən bir baş,o yatır bir ana köksündə belə.Qəbristan hər yerdə qürbətdi, qardaş,qürbətdi vətənin özündə belə.

Bəs niyə doğmadı mənə bu kümbəz? –pak vicdan sahibi, üstə şər yatır.“Bir yol qalxan bayraq, bir daha enməz!” –bayrağı qaldıran bir rəhbər yatır.

Türkiyə vətəndi, türkəm deyənə,namərdin ürəyi partlasın gərək.Vətəndən qovdular, qaçdı vətənə,qaçdı beşiyindən məzarınadək.

İlahi, nə qədər böhtan yazdılar,Mənə nələr deyir bu kiçik məzar.Hayana döndüksə, şüar asdılar,Hanı kommunizm, o şanlı şüar?!

Nə qədər yubiley oldu Bakıda,təriflər, təltiflər yapdıq, Əfəndim.Sənin yubileyin düşmədi yada.biz səni itirib tapdıq, Əfəndim.

Hanı bu beşiyin ana laylası?!Hanı Azərbaycan...yat, quzum, laylay.Yerin behişt olsun, daş ağrıtmasın,mənim “xalq düşmənim”, “məhbusum” laylay.

Ağırdı millətdən üzr istəmək,yalanlar əbədi puç olmalıydı.Heykəl var – məzara gömülsün gərək,məzar var – heykəli ucalmalıydı.

Ankara, 13 may, 1990

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О смерти