Aysel, Gülsel, İmamət
Aysel, Gülsel, İmamətÜç bacıdı – qiyamət.Köynəkləri – bəzəkli,Lentləri – kəpənəkli,
Corabları qotazlı,Gülsel – düyməağızlı.İmamət – Çin gözəli,Aysel – elin gözəli.Qaçırlar, oynayırlar,Həyətdə qaynayırlar.
Atası dedi: gedək,Qızları çimizdirək.Gülsel bir az ağladı,Hamını qabaqladı.Aysel qaçdı birtəhərİmaməti gördülər.-İmamət, qızım, gedəkEvdə çim-çim eyləyək.Ayseli də aparaq,Gülseli də aparaq,Evdə çimin, qayıdaq.İmamət hönkürdü bərk,-Ayseli tapın, gedək!Aysel bağda gizlənib,Lap qıraqda gizlənib.Guya heç kimi görmür,Ayseli tapmaq olmur,Tapıb aparmaq olmur.Bibi, nənə çağırır,Ata yenə çağırır,Toyuq-cücə çağırır,Pişik, sərçə çağırır,Xoruz da quq-qulu-qu, –Aysel deyir yolboyu.İmamət hönkürür bərk,-Ayseli tapın, gedək!
Ayseli axtarırlar,Tapırlar, aparırlar.
Üçü verib əl-ələ,Gedirlər gülə-gülə.Bir-birini sevirlər,Bacılar sevinirlər.Aysel, Gülsel, İmamətÜç bacıdı – qiyamət.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/neriman-hesenzade-aysel-gulsel-imamet
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Стихи других поэтов
Yarə deyin bizdən qarğış almasın,Yerdə qalmaz ah-zarı Həsənin,
MünacatƏlay, cümlətən məzlum olub məhbus olan canlar,Xüsusən aliciahlar, hacılar, bəylər, müsəlmanlar,
QalmışamAy ariflər, nə bəlalı qul oldum,Gecə-gündüz ahu-zara qalmışam.
BilməyəOl deyil şair ki, şeirin ehtiramın bilməyə,Dəvayi-şeir eyləyə, amma məqamın bilməyə.