ای شاه‌سوار ملک هستیسلطان خرد به چیره‌دستی

ای ختم پیمبر‌ان مرسلحلوا‌ی پسین و ملح اول

نوباوهٔ باغ اولین صلبلشکر‌کش عهد آخرین تَلْب

ای حاکم کشور کفایتفرمانده فتوی ولایت

هرک آرد با تو خودپرستیشمشیر ادب خورد دو دستی

ای بر سر سدره گشته راهتوی منظر عرش پایگاهت

ای خاک تو توتیا‌ی بینشروشن به‌تو چشم آفرینش

شمعی که نه از تو نور گیرداز باد بروت خود بمیرد

ای قائل افصح القبایلیک زخمی اوضح الدلایل

دارندهٔ حجت الهیدانندهٔ راز صبحگاهی

ای سید بارگاه کونیننسابهٔ شهر قاب قوسین

رفته ز ولای عرش والاهفتاد هزار پرده بالا

ای صدر‌نشین عقل و جان هممحراب زمین و آسمان هم

گشته زمی آسمان ز دینتنی نی شده آسمان زمینت

ای شش جهت از تو خیره ماندهبر هفت فلک جنیبه رانده

شش هفت هزار سال بودهکاین دبدبه را جهان شنوده

ای عقل نواله‌پیچِ خوانتجان بنده‌نویس‌ِ آستانت

هر عقل که بی تو، عقل بردههر جان که نه مردهٔ تو، مرده

ای کنیت و نام تو مؤیّدبوالقاسم وانگهی محمد

عقل ارچه خلیفه‌ای شگرف استبر لوح سخن تمام حرف است

هم مهر مؤیّد‌ی نداردتا مهر محمدی ندارد

ای شاه مقربان درگاهبزم تو ورای هفت خرگاه

صاحب طرف ولایت جودمقصود جهان جهان مقصود

سر جوش خلاصهٔ معانیسرچشمهٔ آب زندگانی

خاک تو ادیم روی آدمروی تو چراغ چشم عالم

دوران که فرس نهادهٔ تستبا هفت فرس پیادهٔ تست

طوف حرم تو سازد انجمدر گشتن چرخ پی کند گم

آن کیست که بر بساط هستیبا تو نکند چو خاک پستی

اکسیر تو داد خاک را لونوز بهر تو آفریده شد کون

سر خیل تویی و جمله خیل‌اندمقصود تویی همه طفیل‌اند

سلطان سریر کایناتیشاهنشه کشور حیاتی

لشگر‌گه تو سپهر خضراگیسو‌ی تو چتر و غمزه طغرا

وین پنج نماز که‌اصل توبه استدر نوبتی تو پنج نوبه است

در خانهٔ دین به پنج بنیادبستی در صد هزار بیداد

وین خانهٔ هفت سقف کردهبر چار خلیفه وقف کرده

صدیق به صدق پیشوا بودفاروق ز فرق هم جدا بود

وآن پیر حیایی خدا ترسبا شیر خدای بود همدرس

هر چار ز یک نورد بودندریحان یک آب‌خورد بودند

زین چار خلیفه مُلک شد راستخانه به چهار حد مهیا‌ست

ز آمیزش این چهارگانهشد خوش‌نمک این چهارخانه

دین را که چهار ساق دادیزین‌گونه چهار طاق دادی

چون ابروی خوب تو در آفاقهم جفت شد این چهار و هم طاق

از حلقهٔ دست بند این فرشیک رقص تو تا کجاست‌؟ تا عرش

ای نقش تو معرج معانیمعراج تو نقل آسمانی

از هفت خزینه در گشادهبر چهار گهر قدم نهاده

از حوصلهٔ زمانهٔ تنگبر فرق فلک زده شباهنگ

چون شب علم سیاه برداشتشبرنگ تو رقص راه برداشت

خلوت‌گه عرش گشت جایتپرواز پری گرفت پایت

سر برزده از سرای فانیبر اوج سرای اُم هانی

جبریل رسید طوق در دستکز بهر تو آسمان کمر بست

بر هفت فلک دو حلقه بستندنظارهٔ توست هر چه هستند

برخیز هلا نه وقت خواب استمه منتظر تو آفتاب است

در نسخ عطارد از حروفتمنسوخ شد آیت وقوفت

زهره طبق نثار بر فرقتا نور تو کی برآید از شرق

خورشید به صورت هلالیزحمت ز ره تو کرده خالی

مریخ ملازم یتاقتموکب‌رو کمترین وشاقت

دراجهٔ مشتری بدان نوراز راه تو گفته چشم بد دور

کیوان علم سیاه بر دوشدر بندگی تو حلقه در گوش

در کوکبهٔ چنین غلامانشرط است برون شدن خرامان

امشب شب قدر توست بشتابقدر شب قدر خویش دریاب

ای دولتی آن شبی که چون روزگشت از قدم تو عالم افروز

پرگار به خاک در کشیدیجدول به سپهر بر کشیدی

برقی که براق بود نامشرفق روش تو کرد رامش

بر سفت چنان نسفته تختیطیاره شدی چو نیک بختی

زآنجا که چنان یک اسبه راندیدوران دواسبه را بماندی

رَبع فلک از چهارگوشهداده ز درت هزار خوشه

از سرخ و سپید دخل آن باغبخش نظر تو مُهر مازاغ

بر طرهٔ هفت بام عالمنه طاس گذاشتی نه پرچم

هم پرچم چرخ را گسستیهم طاسک ماه را شکستی

طاووس پران چرخ اخضرهم بال فکنده با تو هم پر

جبریل ز همرهی‌ت مانده«الله معک» ز دور خوانده

میکاییل‌ت نشانده بر سرو‌آورده به خواجه‌تاش دیگر

اسرافیل‌ت فتاده در پایهم نیم رهت بمانده برجای

رفرف که شده رفیق راهتبرده به سریر سدره گاهت

چون از سر سدره برگذشتیاوراق حدوث در نوشتی

رفتی ز بساط هفت فرشیتا طارم تنگبار عرشی

سبوح زنان عرش پایهاز نور تو کرده عرش سایه

از حجلهٔ عرش بر پریدیهفتاد حجاب را دریدی

تنها شدی از گرانی رختهم تاج گذاشتی و هم تخت

بازار جهت به‌هم شکستیاز زحمت تحت و فوق رستی

خرگاه برون زدی ز کونیندر خیمهٔ خاص قاب قوسین

هم حضرت ذوالجلال دیدیهم سرّ کلام حق شنیدی

از غایت وهم و غور ادراکهم دیدن و هم شنودنت پاک

درخواستی آنچه بود کامتدرخواسته خاص شد به نامت

از قربت حضرت الهیباز آمدی آنچنانکه خواهی

گلزار شکفته از جبین‌تتوقیع کرم در آستین‌ت

آورده برات رستگار‌اناز بهر چو ما گناهکار‌ان

ما را چه محل که چون تو شاهیدر سایهٔ خود کند پناهی

زآنجا که تو روشن آفتابیبر ما نه شگفت اگر نتابی

دریای مروت است رایتخضرای نبوت است جایت

شد بی تو به خلق بر مروتبر بسته‌تر از در نبوت

هرک از قدم تو سرکشیدهدولت قلمیش در کشیده

و‌آن کاو کمر وفات بستهبر منظرهٔ ابد نشسته

باغ ارم از امید و بیم‌اتجزیت ده نافهٔ نسیم‌ات

ای مصعد آسمان نوشتهچون گنج به خاک بازگشته

از سرعت آسمان خرامیسری بگشای بر نظامی

موقوف نقاب چند باشیدر برقع خواب چند باشی

برخیز و نقاب رخ براندازشاهی دو سه را به رخ درانداز

این سفره ز پشت بار برگیروین پرده ز روی کار برگیر

رنگ از دو سیه سفید بزدایضدی ز چهار طبع بگشای

یک‌عهد کن این دو بی‌وفا رایکدست کن این چهار پا را

چون تربیت حیات کردیحل همه مشکلات کردی

زان نافه به باد بخش طیبیباشد که به ما رسد نصیبی

زان لوح که خواندی از بدایتدر خاطر ما فکن یک آیت

زان صرف که یافتیش بی‌صرفدر دفتر ما نویس یک حرف

بنمای به ما که ما چه نامیموز بت‌گر و بت‌شکن کدامیم

ای کار مرا تمامی از تونیروی دل نظامی از تو

زین دل به دعا قناعتی کنوز بهر خدا شفاعتی کن

تا پردهٔ ما فرو گذارندوین پرده که هست برندارند

Sonuncu Peyğəmbərin tərifi

Ey varlıq mülkünə böyük şahsüvar,
Əqlin sultanısan, zəkavətin var.

Sonusan o mürsəl peyğəmbərlərin
Sonun halvasısan, duzu əvvəlin.

Varlıq bağçasının ilk gülü sənsən,
Zamanın sonuncu sərkərdəsisən.

Kifayət mülkünə sənsən hökmüdar,
Vilayət hökmüdür verdiyin qərar.

Hər kəs lovğalıqla çıxsa qarşına,
Bir ədəb qılıncı enər başına.

Gözlər işıq alır ayaq tozundan,
Aləm işıqlanır daima ondan.

Səndən işığını almayan bir şam
Sönər öz yeliylə, qaralar müdam.

Ey qəbilələrlə aydın dil tapan
Vazeh dəlillərlə zərbə vuransan

Allahın höccəti bütün səndədir,
Səhərin sirri də o sinəndədir.

Ey iki dünyanın saray ağası,
O qabe-qövseynin mahir ustası,

Ey sonsuz göyləri gəzib bac alan,
Yetmiş min pərdənin üstə ucalan,

Ey əqlin və canın fövqində duran,
Sənə səcdə qılır yerlə asiman.

Yer göyə dönmüşdür dininlə, gerçək,
Yox-yox, döşəməndir bu sonsuz fələk.

Ey altı cəhəti heyrətləndirən,
Atını çapırsan yeddi göyə sən.

Altı-yeddi min il keçir o andan
Ki, bu dəbdəbəni eşitmiş cahan.

Hər əqlə süfrəndə bir nemətin var
Qapında qul kimi dayanar ruhlar.

Ağıl sənsiz olsa, nə çıxar ondan?
Sənsiz yaşayarsa ölüdür hər can.

Öz adın oğluyun adıylə birdir.
Aləm "Əbülqasım Məhəmməd" deyir.

Ağıl ki, görünməz bir xəlifədir,
Qüvvəti, qüdrəti sözlərindədir.

Məhəmməd eşqiylə yanmasa ürək,
Eşqin çəmənində açılmaz çiçək.

Tanrı dostlarına sənsən şahsüvar,
Yeddi göy üstündə bir məclisin var.

Səxavət mülkünün sənsən ağası,
Dünya məqsədisən, məqsəd dünyası.

Mənalar mülkünün ilk qaynağısan,
Dirilik suyunun baş bulağısan.

Sənin torpağınla bəzəndi Adəm,
Nurinlə parladı hər iki aləm.

Sən ki, öz "atını" sürdün dövrana,
O, yeddi atıyla çatmadı sana.

Günəş can atırdı səcdənə, gerçək,
Ona bəhanəydi məğribə getmək.

Ulduzlar başına dolanır dəm-dəm,
Yalnız bu arzuyla fırlanır aləm.

Varlıq büsatında varmı bir insan,
Qarşında olmasın yer ilə yeksan?

Sənin iksirinlə rəngləndi torpaq,
Bu dünya səninçin yaranmış ancaq.

Böyüksən, qarşında kiçikdir hamı,
Bütün möhtacların sənsən ilhamı.

Kainat taxtının padişahısan,
Həyat ölkəsinin şahlar şahısan.

Yaşıl göy səninçin bir ordugahdır,
Qəmzən bir fərmandır, hörüyün çadır.

Bu beş vaxt namazdır əsli tövbənin,
Beş növbə təblidir qapında sənin.

Quruldu diniyin beş binövrəsi,
Yüz min zülm evinin kəsildi səsi.

Bu evə yeddi səqf yaratdın yenə,
Tapşırdın onu da dörd xəlifənə.

Siddiq sədaqətə olmuşdur rəhbər,
Faruqi fərq-dən uzaq bildilər.

O, allahdan qorxan həyalı qoca
Tanrının şiriylə həmdərs olunca,

Dördü də bir yolun sarbanı oldu,
Dördü də bir ləkin reyhanı oldu.

Bu dörd xəlifəylə güldü məmləkət,
Hər ev dörd divarla qurular, əlbət.

Bu dördlük birləşdi qoca dünyada,
Bu dördbucaq evi gətirdi dada.

Sən, dinin evinə dörd dirək vurdun,
Ona bu qaydayla dörd çatma qurdun.

Sənin qaşın kimi haman dörd nəfər
Gah ayrı düşdülər, gah birləşdilər.

Yerin əl bağlayan bu halqasından
Bircə sıçrayışla ərşə qalxırsan.

Peyğəmbərin meracı

Sən, ey mənaların meracı olan,
Sənin meracındır sonsuz asiman.

Yeddi xəzinəni açaraq bir dəm,
Dörd gövhər üstünə basmısan qədəm.

Sığmadın zamanın dar sinəsinə,
Ucaldın göylərin son zirvəsinə.

Gecə qara bayraq tutduğu zaman
Oldu qara atın mənzilə rəvan.

O vaxt qanad açdı sənin ayağın,
Göyün xəlvət yeri oldu dayağın.

Bu fani dünyadan sən yüksələndə,
Sən, Ümmi-Haniyə qonaq gələndə,

Cəbrayıl gətirdi sənə şad xəbər,
Dedi: — Qulluğuna hazırdır göylər,

Göylərdə mələklər səf-səf düzəlmiş,
Bütün göy aləmi seyrinə gəlmiş.

Oyan, yuxu vaxtı deyildir, haray,
Sənin tək günəşə müntəzirdir ay.

Yerini Ütarid bilməyəcəkdir,
Sənin düşərgahın daha yüksəkdir.

Şabaş sinisini qaldırmış Zöhrə,
Deyir: "Şərq batacaq al şəfəqlərə".

Günəş də incəlib olmuşdur hilal.
Yolundan çəkilmiş sanki bir xəyal.

Mərrix qulluqçudur yataq evinə,
Üzəngidən tutan uşaqdır sənə.

Müştəri yoluna doğandan bəri
Yanıb qamaşdırır yaman gözləri.

Keyvan qulağına halqa taxaraq,
Qul kimi qaldırmış bir qara bayraq.

Bu cürə qulların köməyilə sən
Getdiyin yolları xoş keçəcəksən.

Qədr gecəsidir bu gecə, tələs
Onun qədrini bil, gecikmə əbəs.

Bu gecə hüsnüdür əbədiyyətin,
Merac gecəsidir bu Məhəmmədin.

O gecə nə qədər xoşbəxtdi, bilsən,
Gündüz tək parladı ilk qədəmindən.

Bu qara torpağa qoyub da pərgar,
Gəzdin göy üzünü sən diyar-diyar.

İldırım "Buraq"ı, mindin dünyada,
Sənin gedişindən yumşaldı o da.

O bakir yaranan taxt üstündə sən
Bir səadət kimi açmışdın yelkən.

Minib bu tək ata göylərdə çaxdın,
Cüt atlı ruzgarı dalda buraxdın.

Fələklər bağına girən zaman sən,
Ağlı, qırmızılı xoş meyvələrdən

Qapına minlərcə salxım yollandı,
Sənin gözündəydi eşqin son andı.

Qalxanda göylərin yeddi qatına,
Nə pərçəm, nə də bir tac qurdun ona,

Yırtıldı göylərin bulut qabağı,
Sınıb parçalandı ayın tabağı.

Tovus qanadlılar çıxıb göylərdən,
Qarşında qol-qanad tökdülər birdən.

Cəbrayıl səninlə gedə bilmədi.
Allaha tapşırıb, yaxşı yol, dedi.

Mikayıl yer verdi sənə başında,
İsrafil qul kimi durub qarşında,

Özünü kölgə tək ayağa saldı,
O da yarı yolda yorulub qaldı.

Bir "Rəfrəf" səninlə mənzilə vardı,
O, "Sidrə" taxtına səni apardı.

"Sidrə"nin üstündən keçən zaman sən
Hədis dəftərini yazdın əlinlən.

Yeddi qat göylərdən keçib yüksəldin,
Yüksəlib ən uca zirvəyə gəldin.

"Sübbuh" söyləyərək göy sakinləri,
Kölgəyin nurində çimdi min pəri.

Ərşin çadırından uçdun yenə sən,
Üzünü göstərdin yetmiş pərdədən.

Çıxdın tərəflərin zülmətlərindən,
Yüksəyin, alçağın zəhmətlərindən.

Qurtardın paltarın ağırlığından,
Tacı da, taxtı da atdın o zaman;

Xeyməni götürüb iki aləmdən,
Tanrı gərdəyini eylədin vətən.

Həm böyük Allahı ziyarət etdin,
Həm də haqq sözünün sirrinə yetdin.

Sənin eşitməyin, bir də görməyin
Ağıldan, idrakdan uzaqdır, yəqin.

Açdın ürəyini sən sərin-sərin,
Adına layiqdir istədiklərin.

Verdi istəyini böyük yaradan,
Sən razı qayıtdın tanrı yanından.

Alnın nar gülü tək açıldı yenə,
Kərəm fərmanını aldın əlinə.

Sənin xatirinə o böyük tanrı
Əfv etdi biz kimi günahkarları.

Şahımız, kölgəndə tutmuşuq qərar,
Bizim bu dünyada nə dərdimiz var!

Sən bizə ruh verən günəşsən artıq.
Daima parlasan, biz də solmarıq.

Vicdanın mürüvvət dənizidir, bil,
Nübüvvət göyləri sənin yerindir.

Sənsiz mürüvvət də, göylər hakimi,
Xalqa görünməzdi nübüvvət kimi.

Səndən uzaq düşən hər kəs, hər nəfər
Səadət üstündən bir qələm çəkər.

Vəfa kəmərini belə bağlayan
Düşməz əbədiyyət taxtından bir an.

Baxıb İrəm bağı bu vüqarına,
Ətir xərac verir ruzigarına.

Göylər baratını yazıb göylərə,
Bir xəzinə kimi qayıtdın yerə.

Göyləri keçdiyin o sürətlə sən,
Nolar, Nizamiyə bir söz söyləsən.

Çoxmu qalacaqsan sən bu niqabda?
Çoxmu yatacaqsan o rəxti-xabda?

Bir oyan, üzündən bu örtünü at,
Şahını şahmatın taxtında oynat.

O yük dalındakı süfrəni göstər,
Xəyalım aləmi pərdəsiz istər.

İki ağ-qaranın rəngini sil sən,
Qaldır ziddiyyəti dörd təbiətdən.

İki vəfasızın əhdini bir et,
Bu dörd ayaqlını özün əlbir et.

Həyatı kəmalə verəndən bəri
Həll etdin aləmdə çətinlikləri.

Nafəndən küləyə bir ətir versən,
Bizə də pay düşər bu nemətindən.

Əzəl lövhəsini bilirsən əzbər,
Ondan bir ayə də bizimçin göndər.

Zəhmətsiz tapdığın elmdən bir az
Bizim də dəftərə öz əlinlə yaz.

Biz kimik, nəçiyik, aç göstər artıq,
Büt qayıranmıyıq, büt qıranmıyıq.

Ey mənim işimi düzəldən qüdrət,
Sənsən Nizaminin qəlbinə qüvvət.

Könül, gəl bununla qənaət elə!
O böyük tanrıdan şəfaət dilə!

Taki bu pərdəni almasın bizdən,
Bu pərdə qalxmasın heç üzümüzdən.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов