عاشقی کو سخن باو شنودهر چه وارد شود نکو شنود

آن زمانت رسد سراندازیکانچه داری جزو براندازی

دف چه باید؟ که زخم پنجه خوردنی ز دست و ز دم شکنجه خورد

تا تو در چرخ وای وای زنیهمچو مصروع دست و پای زنی

لب آن از دمیدن آبله کردکف این از کفیدنش گله کرد

تو اگر واصلی وسیلت چیست؟و گرت حالتیست حیلت چیست؟

سهل وجدی و حالتی باشدکه بسازی و آلتی باشد

این تفاوت ز بهر خام بودپخته را یک نفس تمام بود

چه تواند چونی تهی مغزی؟صفت صورت چنان نغزی

صفت او زبان حال کندچه بود ناله‌ای که نال کند؟

زود بر خود چو دف بدری پوستگر تجلی کند حقیقت دوست

شتر مست را علف چه بود؟عاشق چنگ و نای و دف چه بود؟

لایزالیست حالت ایشانبیمقالی مقالت ایشان

داده در سر و در ملا دل و هوشبه زبانی ز بی‌زبانی گوش

بوی بادی که آن ز نجد آیدسنگ اگر بشنود به وجد آید

دوست بی‌ترجمان سخن گویدلب او بی‌زبان سخن گوید

ز لبش گر سخن نیوش آییبی‌سخن تا ابد به جوش آیی

دف قوال را دریدی توز چه برمیجهی؟ چه دیدی تو؟

با چنین آش و شربت و بریانچیست آن چشم خیرهٔ گریان؟

خود نپرسی که از چه مالست این؟از حرامست یا حلالست این؟

چشم بر هم نهی، فرو مالیبر هوا میجهی و مینالی

شمع و قندیل و نای و دف بایدلوت و بریان چهار صف باید

بر نهالی نهاده بالش راتا تو یاد آوری جمالش را

زین سماعت چه چیز نظم شود؟بجزین لوتها که هضم شود؟

اینکه در شعر میگرایی گوشمدتی بر سماع قرآن کوش

تا ز هر نکته بشنوی رازیکه به جز آز ما مورز آزی

سخن پخته جوی و گوشش کننفس ار خام زد خموشش کن

میوهٔ پخته خور، که بیرنجستمیوهٔ خام اصل قولنجست

نفس عاشقان بسوز بودوین دگرها چو شمع روز بود

سخنی کان ز اهل درد آیدهمچو جان در ضمیر مرد آید

پی به تحقیق ذات نابردهره به اسم و صفات نابرده

آنچه تقدیس را شعار بودو آنچه تنزیه را بکار بود

حق الهام را ندانستهدفع وسواس نا توانسته

ضبط ناکرده پیش دل به درستتا بانجام کار خود ز نخست

کی میسر شود ز عالم مجدکه درآید سر مرید به وجد؟

این سماعی، که عرف و عاداتستپیش ما مانع سعاداتست

تا نمیری ز حرص و شهوت و آزنشود گوش آن سماعت باز

قوت دل را ز تن چو عور کندبه سماع چنان چه شور کند؟

روح چون در جمال حق پیوستجنبش پای چون بماند و دست؟

در بدایت سماع بد نبوددر نهایت سماع خود نبود

آن که از جام وصل مست شودکی به جنبش دراز دست شود؟

پیش جمعی که این سماع رواستمینماید که بر سبیل دواست

زانکه طالب پس از ریاضت سختکه برون آورد ز خلوت رخت

آن وقایع که بود کم باشدجانش از فقد آن دژم باشد

هم زادمان ذکر خسته بودهم ز حرمان خود شکسته بود

منقبض گردد از تغیر حالرنج بیند ز وحشت و ز ملال

اگرش رای شیخ فرمایدکه: سماع سخن کند، شاید

تا از آن واردات یاد کنددل خود زان حضور شاد کند

تو که سودای زلف داری و خالزین سماعت چه وجد باشد و حال

ز سماع آنکه این خبر دارندهر یکی مشربی دگر دارند

جنبش آنکه این خبر دارندهر یکی مشربی دگر دارند

جنبش آنکه نفس او ملکیستچرخ باشد، که جنبش فلکیست

میل بالاست نقش بر بستنزین جهان و جهانیان رستن

در چنان بیخودی سرافشانینفی غیر خداست، تا دانی

هیات نفس تا کدام بود؟جنبش شخص از آن مقام بود

لا ابالی نظر به این نکندسر این حال را یقین نکند

هر کجا نغمه‌ایست یا سازیبم و زیر و دف و خوش آوازی

خانهٔ خوب و مردم از هر دستزاهد و رند و پیر و کودک و مست

زن و نظاره‌ای پر از در و بامپیش ایشان سماع دارد نام

گر چه اینجا همه سراندازیستحال درویش حد اینبازیست

زانکه هست این روش زنان را نیزبر سر کوچه کودکان را نیز

مپسند این سماع در دانشبی‌زمان و مکان و اخوانش

عارفی راست این سماع حلالکه بود واقف از حقیقت حال

Bir aşiq onunla eşitsə sözü,Yaxşı eşidəcək hər şeyi, düzü.

Ondan başqa nə var atsan əgər sən,O zaman başından keçə bilərsən.

Dəf əllə bu qədər döyülsün nədən?Ney də əzab görsün müdam nəfəsdən?

Vay-vay demək üçün sən hərlənərək,Əl-ayaq atmaqçün başı kəsik tək.

Şişdi üfürməkdən dodağı onun,Qabardı çalmaqdan əlləri bunun.

Əgər vasilsənsə, vəsilən nədir?Əgər hal əhlisən, bəs hiylən nədir?

Səy etmək, çalışmaq, bir halət gərək!Bununçün vasitə, həm alət gərək.

Bu fərq çiylər üçün yaranmış tamam,Bişmişə bir nəfəs bəs eylər müdam.

Ney kimi içi boş olarsa bir kəs,Elə bir surəti vəsf edə bilməz.

Onu hal dililə vəsf etmək olar,Neylər, qamış etsə daim ahü-zar?

Dostun həqiqətin göstərsə üzün,Dəf kimi dərini yırtarsan özün.

Sərxoş bir dəvəyə ələf nə gərək?!Aşiqə çəng, ney, ya dəf nə gərək?!

Onların haləti daimidir, bax!Susmaqdır onlarçün əsil danışmaq.

Qəlbini, huşunu hər yerdə qulaqDilsiz olduğuyçün dilə vermiş, bax!

Nəcdin xoş ətrini əgər daş ala,Bu ətrin gücündən o, gələr hala.

O dost tərcümansız sözünü deyər,Dodağı dilsiz də sözlər söyləyər.

Hər kəs dodağından eşitsə bir söz,Cuşə gələcəkdir əbədi, sözsüz.

Dağıtdın dəfini xanəndənin sən,Neyçün atılırsan, de nə görmüsən?!

Yanına düzmüsən şərabı, aşı,Nədir üzündəki kədər, göz yaşı?!

Özün soruşmursan heç bu nə maldır,Hardandır, haramdır, yoxsa halaldır.

Gözünü yumaraq yaş axıdırsan.Havaya çıxaraq edirsən fəğan.

Səninçün şam, qəndil, ney, dəf gərəkdir,Qızardılmış cücə dörd səf gərəkdir.

Ta döşək üstünə yastıq qoyasan,Onun camalını xatırlayasan,

Belə bir simadan əsla iş aşmaz,Uzağı, yeyilən həzm olar bir az.

Şeirə qulaq asdın bu qədər, yetər,Qurana qulaq as barı bir qədər.

Ta bir sirr qanasan hər nöqtəsindən,Onda özgəsinə meyl eyləməzsən.

Bişmiş sözlər axtar; qulaq as hər an,Nəfsin çiy söz desə, sən susdur haman.

Bişmiş meyvə ye ki, çəkmə əziyyət,Sancı, qulunc verər çiy meyvə fəqət.

Aşiqin nəfəsi yanar biaram,Özgənin nəfəsi gündüz yanan şam!

Dərd əhli hər zaman nə desə əgər,Ruh kimi insanın xoşuna gələr.

Anlamamış zatın həqiqətini,Bilməmiş adını, həm sifətini,

Nədir qüdsiyyətin şüarı, sözü,Bilməsən, paklıqçün nə lazım, düzü,

Bilmədən ilhamın əslini, inan,Şəkki rədd etməyi həm bacarmadan,

Əvvəldən sonacan işini tamamGötür-qoy eyləyib bilmədən adam,

Şöhrət aləmindən kim olar uzaq?!Mürid vəcdə gələr belə nə sayaq?!

Sima çevrilmişdir adi adətə,Bizcə, maneədir bu, səadətə.

Səndə şəhvət, tamah ölməsə bütün,Açılmaz qulağın o sima üçün.

Bədən qidasından qurtarsa ürək,Dünya simasına meyl etməz, gerçək.

Ruh Haqq camalına qovuşan zaman,Qalar hərəkətdən əl-ayaq haman.

Əvvəldə, doğrusu, sima pis olmaz,Sondasa simanın özü də qalmaz.

Vüsal badəsindən məst olsa hər kəs,Hərəkət etməyə meyl etməz əbəs.

Hər kəs bu simanı görərsə rəva,Onu hesab edər dərdlərə dəva.

Çətin riyazətə dözüb axtaran,Köçünü xəlvətdən çıxaran zaman

Keçən vaqeələr daha az olar,Könlü o əzablar kədərə salar.

Uzun zikrlərdən yoruldu bədən.Sınar vücudu da qəmdən, qüssədən.

Halı dəyişdikcə, o büzüşəcək,Ona kədər, qorxu əzab verəcək.

Razılıq verərsə mürşüdü əgər,O, sözə, söhbətə sima eyləyər.

Beləcə varlığı yad eyləyər o,Qəlbi bu hüzurla şad eyləyər o.

Sən zülf aşiqisən, bir də qara xal,Sənə nə vəcd verər bu sima, nə hal?!

Hər kəs bu xəbəri bilərsə əgər,Simadan bir sifət əldə eyləyər.

Olarsa hər kəsin nəfsi mələk tək,Fırlanar göylərdə çərxi-fələk tək.

Nəfsin bir meyli var, o, ucalmaqdır,Dünyadan, əhlindən xilas olmaqdır.

Belə bir halətdə başı tərk etməkTanrıdan qeyrini atmaqdır gerçək.

Nəfsin iradəsi üz tutsa hara,İnsan da üzünü döndərər ora.

Qeydsizlər bunlara nəzər salmazlar,Bu halın sirrindən agah olmazlar.

Harda ki oxuma, şirin söhbət, saz,Çal-çağır, dəf, kaman olar, xoş avaz,

Gözəl bir ev olar, cürbəcür insan,Gənc, qoca, rind, zahid – qarışar haman,

Boylanar qadınlar qapı-bacadan...Burda quru ad var ancaq simadan.

Başları, aşağı salar bu işlər,Amma vəcdə gələr ondan dərvişlər,

Bu haldan, doğrusu, deyildir uzaq,Nə qadın, nə də ki körpə bir uşaq.

Odur ki, məkansız, zamansız əslənBelə bir simanı rəva görmə sən.

Bu sima arifə halaldır ancaq,O, işin əslindən xəbərdardır, bax!

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов