زلف ترا بدیدم و مشکم ز یاد رفتهر کو به دام زلف تو اندر فتاد رفت

بر بوی باد زلف تو شب روز می‌کنمدردا! کز اشتیاق تو عمرم به باد رفت

روزی اگر ز زلف تو بندی گشوده‌امبر من مگیر، کان به طریق گشاد رفت

گفتی که: بامداد مراد تو می‌دهمزان روز می‌شمارم و صد بامداد رفت

دل را غم تو زهر جفا داد و نوش کردجان از کف تو شربت غم خورد و شاد رفت

ظلمی که از غم تو گذشتت بر سرمرخ بازکن، که آن همه عدلست و داد رفت

گر اوحدی ز دست برفت ای، پسر، چه باک؟اندر زمانه هر که ز مادر بزاد رفت

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви