سرشک دیده دلیلست و رنگ چهره علامتکه در فراق تو جانم چه جور برد و ملامت!

بیا، که از سر رغبت به نام عشق تو کردمسرای سینه به کلی و ملک دل به تمامت

ز شرم خازن جنت در بهشت ببندداگر تو روی چنان را در آوری به قیامت

دل امام به محراب ابروان بربودیکه تا نظر به تو کرد او، بکرد ترک امامت

بکنیت و لقب ما چه التفات نمایی؟برای نام همین بس که: بنده‌ایم و غلامت

سزد که بانگ نگوید دگر مؤذن مسجدکه در نماز نیارد مرا جز آن قد و قامت

چو سینه و جگر و دل مرا به جوش درآمدطبیب عشق تو فرمود داغ و فصد و حجامت

ز هیچ روی تو با من چو روی صلح نداریستاده گیر به انصاف و داده گیر غرامت

مسافری و غریبی به این دیار نیامدکه کاس حب تو خورد و نکوفت کوس اقامت

نه آن میان جفا بسته‌ای تو، شوخ حرامیکه هیچ قافله‌ای را رها کنی به سلامت

جماعتی که نمردند روزها به غم توچو اوحدی بنشینند سالها به غرامت

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви