دل سرمست من آن نیست که با هوش آیدمگر آن لحظه کش آواز تو در گوش آید

رخت این آتش سوزنده که در سینه نهادعجب از دیگ هوس نیست که در جوش آید

به جز آن کایم و در پای غلامان افتمچه غلامی ز من بی‌تن و بی‌توش آید؟

شربت قند رها کن، که از آن ساعد و دستاگرم زهر دهی بر دل من نوش آید

مگرم داعیهٔ لطف تو بگشاید چشمورنه از من چه سکون و ادب و هوش آید؟

حسن پنهان تو بر خاطر من سهل کندهر چه از جور رقیبان جفاکوش آید

بر نیازست و دعا دست جهانی زن و مردتا که را گوهر آن گنج در آغوش آید؟

بیم آن است که از فکرت و اندیشهٔ توهمه تحصیل که کردیم فراموش آید

بید با قامت رعنای چنان شرط آن استکه به سر پیش تو، ای سرو قباپوش، آید

عجب از طالع خود دارم و دوران فلککان چنان صید به دام من مدهوش آید

اوحدی وقت سخن گر چه گهر بارد و دُرپیش لعل لب گویای تو خاموش آید

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О судьбе