دیوانه میشد از غم او گاه گاه دل
دیوانه میشد از غم او گاه گاه دلزان بستم اندر آن سر زلف سیاه دل
دل را درین حدیث ملامت نمیکنماین جرم دیده بود،ندارد گناه دل
دل خستهام ولی نتوان رفت هر نفسپیش رخ چو آینهٔ او؟ که: آه دل!
بسیار میکشد به زنخدان او دلمای سینه، همتی، که نیفتد به چاه دل
ای دیده، مردمی کن و چشمی به راه دارآخر نه هم به قول تو گم کرده راه دل؟
جانا، چو زلف با دل شوریده بد مشودانی که: هست روی ترا نیک خواه دل؟
گر شمع صورت تو نگشتی دلیل جانهرگز به کوی عشق نمیبرد راه دل
در جهان نهاد مهر ترا اوحدی، مگرترسد از آنکه راز ندارد نگاه دل؟
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/ovhadi-qezel-456
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Стихи других поэтов · О любви
Düxtəri-napakdamən sanmayın hürriyyəti,Hərkəs olmaz rahyabi-həcləgahi-vüsləti.
Yar oldunBaşına döndüyüm xubların şahı,Bir di görüm indi kimə yar oldun,
ما به بوی زلف یار مهربان آسودهایمگر نباشد مشک و عنبر در جهان آسودهایم
Çəkmə, ey dust, məni məscidi-viranə sarıÇəkmə, ey dust, məni məscidi-viranə san,Genə çəksən də məni, çək barı meyxanə sarı,