روزی بر آن شمع چو پروانه بسوزمدر خویش زنم آتش و مردانه بسوزم

چون با من بیگانه غمش را سر خویشستبا خویش در آمیزم و بیگانه بسوزم

دیوانه شوم، سر به خرابات برآرمبر خویش دل عاقل و دیوانه بسوزم

گر آتش اندوه برین آب بماندهم رخت براندازم و هم خانه بسوزم

در وصل دلم را نه به پیمانه دهد میدر می‌فگنم آتش و پیمانه بسوزم

یاران همه در گلشن وصلند به شادیمن چند درین گلخن ویرانه بسوزم؟

گر بر گذرم دام نهد، اوحدی، این بارهم دام بدرانم و همه دانه بسوزم

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О разлуке