زمستان ز مستان نبیند زبونی
زمستان ز مستان نبیند زبونیو گر خود بلا بارد از ابر خونی
زمستان بهاریست آنجا که باشدشراب ارغوانی، سماع ارغنونی
ز شر زمستان شرابت رهاندو گر خود به فضل و هنر ذوفنونی
چو بادی برآید دمی باده درکشز آتش چه کم؟ باده آر از کنونی
از آن حلقه شد پشتت از باد سرماکه از حلقهٔ میپرستان برونی
گر آزاد مردی تو و دین رندانبه دونان رها کن خسیسی و دونی
تو ای زاهد خشک، هم ساغر نوفرو کش به شادی که در هان و هونی
نگه کن که چونست احوال و آنگهبخور بادهای چند و بنگر که چونی؟
دل آهنین را دوایی ده از میکه مانند سیمابی از بی سکونی
به یک حال بر بیستان خویشتن راگر از باستانی ور از بیستونی
ز سر دل اوحدی دور باشیچو ذوقی نباشد ترا اندرونی
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/ovhadi-qezel-852
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Стихи других поэтов · О вине
Eşqiniz olmasın çürük sap kimi,Əllərdə gəzməyin bir kitab kimi.
Oda yandırma, gülüm, sən yenə pərvanələriOda yandırma, gülüm, sən yenə pərvanələri,Yenə sövdalara salma dəli-divanələri.
Канз аль-хакайик, глава 16یکی جم نام وقتی پادشا بودکه جامی داشت کان گیتینما بود
Bahar çiçəkləriSəd şükr bahar oldu, ötüb fəsli zimistan,Şuralar ilə ziynət alır səhni-gülüstan.