گرت ایدوست بود دیدهٔ روشن بینبجهان گذران تکیه مکن چندین

نه بقائیست به اسفند مه و بهمننه ثباتی است به شهریور و فروردین

پی اعدام تو زین آینه گون ایوانصبح کافور فشان آید و شب مشکین

فلک ایدوست به شطرنج همی ماندکه زمانیت کند مات و گهی فرزین

دل به سوگند دروغش نتوان بستنکه به هر لحظه دگرگونه کند آئین

به گذرگاه تو ایام بود رهزنچه همی بار خود از جهل کنی سنگین

بربود است ز دارا و ز اسکندرمهر سیمین کمر و مه کله زرین

ندهد هیچ کسی نسبت طاوسیبه شغالی که دم زشت کند رنگین

چو کبوتر بچه پرواز مکن فارغکه به پروازگه تست قضا شاهین

ز کمان قدر آن تیر که بگریزدکُشدت گرچه سراپای شوی روئین

همه خون دل خلق است در این ساغرکه دهد ساقی دهرت چو می نوشین

خاک خوردست بسی گلرخ و نسرین تنکه همی‌روید از آن سرو و گل و نسرین

مرو ای پیشرو قافله زین صحراکه نیامد خبر از قافلهٔ پیشین

دل خود بینت بیازرد چنان کژدمتن خاکیت ببلعید چنان تنّین

روز بگذشت، ز خواب سحری بگذرکاروان رفت، رهی گیر و برو، منشین

به چمنزار دو، ای خوش خط و خال آهوبه سماوات شو، ای طایر علیین

به چه امید در این کوه کنی خاراچو تو کشتست بسی کوهکن این شیرین

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов