تو بلند آوازه بودی، ای روانبا تن دون یار گشتی دون شدی

صحبت تن تا توانست از تو کاستتو چنان پنداشتی کافزون شدی

بسکه دیگرگونه گشت آئین تندیدی آن تغییر و دیگرگون شدی

جای افسون کردن مار هویزین فسونسازی تو خود افسون شدی

اندرون دل چو روشن شد ز توشمع خود بگرفتی و بیرون شدی

آخر کارت بدزدید آسماناین کلاغ دزد را صابون شدی

با همه کار آگهی و زیر کیاندرین سوداگری مغبون شدی

درس آز آموختی و ره زدیوام تن پذرفتی و مدیون شدی

نور بودی، نار پندارت بکشتپیش از این چون بودی، اکنون چون شدی

گنج امکانی و دل گنجور تستدر تن ویرانه زان مدفون شدی

ملک آزادی چه نقصانت رساندکامدی در حصن تن مسجون شدی

هر چه بود آئینه روی تو بودنقش خود را دیدی و مفتون شدی

زورقی بودی بدریای وجودکه ز طوفان قضا وارون شدی

ای دل خرد، از درشتیهای دهربسکه خون خوردی، در آخر خون شدی

زندگی خواب و خیالی بیش نیستبی سبب از اندهش محزون شدی

کنده شد بنیادها ز امواج توجویباری بودی و جیحون شدی

بی خریدار است اشک، ای کان چشمخیره زین گوهر چرا مشحون شدی

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов