آن را که قبله اش رخ خورشید انورستاعراض گر کند، بهمه روی کافرست

عاشق بیار واصل و عاقل بهانه جویصوفی برغم واصل و چون حلقه بر درست

واعظ، مگو که: عشق روانیست در طریقپنداشتی که ملک دو عالم مثمرست

زین بیشتر عداوت با اهل دل مکنشرعی معین آمد و عشقی مقررست

آن را که عشق نیست درین راه غافلستسنور راه ماست اگر خود غضنفرست

زاهد بزهد مایل و صوفی باعتقادعارف درین میانه چو کبریت احمرست

جان در سماع عشق تو مستست و چاره نیستشوقی مولد آمد و عشقی قلندرست

باد صبا چو بوی تو آورد در چمنجانها فدای رایحه روح پرورست

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. بر جان قاسمی نظری کن ز روی لطفزان جا که آفتاب ضمیر منورست

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви