هر که آمد به جهان دست به دامان زد و رفتبر سر خشت عناصر دو سه جولان زد و رفت

سخت کاری است برون آمدن از عهده رسمزین سبب بود که مجنون به بیابان زد و رفت

وقت آن خوش که درین راه نگردید گرهسینه چون آبله بر خار مغیلان زد و رفت

دلم از رفتن ایام جوانی داغ استآه ازین برق که آتش به نیستان زد و رفت

هر که چون شبنم گل پاک شد از آلایشغوطه در چشمه خورشید درخشان زد و رفت

دل من آب شد از غیرت اقبال حبابکه به یک چشم زدن غوطه به عمان زد و رفت

داغ ما چشم به الماس نگرداند سیاهزخم ما تیغ تغافل به نمکدان زد و رفت

هر که از چشمه تیغ تو دمی آب کشیدخاک در دیده سرچشمه حیوان زد و رفت

بلبل ما به دل نازک گل رحم نکردآتش از شعله آواز به بستان زد و رفت

مژه بر هم نزد از خواب اجل دیده مااین نمک را که به این زخم نمایان زد و رفت؟

از پریشانی ما یاد کجا خواهد کرد؟دل که بر کوچه آن زلف پریشان زد و رفت

وقت آن راهروی خوش که ازین خارستاندست چون برق جهانسوز به دامان زد و رفت

غم لشکر خور اگر پادشهی می خواهیمور این زمزمه بر گوش سلیمان زد و رفت

هر نسیمی که برآورد سر از جیب عدمبر دل سوخته ما دو سه دامان زد و رفت

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. جگر اهل سخن از نفس صائب سوختآه ازین شمع که آتش به شبستان زد و رفت

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О природе