ز بس که طاعت خلق جهان خدایی نیست
Что такое газель?
Газель: лирическое стихотворение из бейтов (двустиший) на одну рифму. Последний бейт — макта: в нём поэт называет свой тахаллус.
ز بس که طاعت خلق جهان خدایی نیستقضا کنند نمازی که آن ریایی نیست!
شود شکستگی ماه از آفتاب درستشکسته بندی دل، کار مومیایی نیست
مشو ز ساده دلی از گزند نفس ایمنکه شیوه سگ دیوانه آشنایی نیست
قفس فضای گلستان بود بر آن بلبلکه در خیال وی اندیشه رهایی نیست
اگر بود به توکل ارادت تو درستکلید رزق به غیر از شکسته پایی نیست
ز مرگ همنفسان همچو بید می لرزمکه برگهای خزان را ز هم جدایی نیست
زبان گوهر شهوار، آب و رنگ بس استطریق مردم سنجیده خودستایی نیست
سخاوت غرض آلود کوته اندیشانبه چشم اهل بصیرت کم از گدایی نیست
به باددستی من می برد خزان غیرتز برگ، حاصل من غیر بینوایی نیست
به وادیی که مرا صدق رهنما شده استسراب تشنه فریب از غلط نمایی نیست
Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. مشو زیاده ازین خرج مردمان صائبکه پاس وقت کم از پاس آشنایی نیست
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/saib-qezel-1819
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Стихи других поэтов · О природе
Gözəl səndən xəbər alım,Var əndamın qarmı sənin?
GörünməzNazənin gözəllər seyrə gedirlər,Ol mahi-tabanım hani görünməz,
Bu yerlərƏzəldə sultan yeridir bu yerlər,Qeysər ü xaqan yeridir bu yerlər,
Хакк аль-якин, глава 7حقیقت- تجدد تعینات، به حسب اقتضای ذاتی، که نسبیهاند ونسبیت عرض، است و العرض لایبقی زمانین، و به حسب اقتضای منتسبین اعنی الوجود و العدم طالب و مشتاق عدماند، و بر سرعت تمام ساری و متحرک به مرکز فطرت ذاتی خوداند که عدم است، به مثابت جواهر به مراکز: و تری الجبال تحسبها جامدة و هی تمرمرالسحاب.حقیقت- ظهور سرعت سریان تعین در زمان از بدیهیات است، که در هر طرفةالعین حال را تجددی حاصل میشود تا درمرتبه خویش محکوم علیه نمیگردد به ادراک، چه هر یک از اجزای آنات او مانند نهر جاری و خط ممتد مینماید، همچنین تجدد تعین مکان و سرعت سریان آن ظاهر است، چه هر یک از اجزای جسم محیط که محل مکان است در حرکت مستدیر اقتضای اخفای جزو دیگر میکند و شبهت نیست که مکان مجموع اجزای آن جسم است و تجدد تعین حرکت از ضروریات است، از آنکه خروج از قوه به فعل جز به طریق تدریج صورت نه بندد، مگر به تصور مبداء و منتها و عدم سکون متحرک بینهما و چون زمان و مکان و حرکت درهر طرفةالعین مبدل گردد، ضرورت بود که جهات و اجسام و اعراض دیگر بدین و تیره روند که محقق است که هرآنی و جزوی را از مکان و حرکت با هر یک از معروضات ایشان نسبتی است غیر نسبت اول، و هر یکی در هر طرفةالعین به حسب لبس و خلع تعین وجودی و عدمی خاص مییابند، و این معنی را محبوس و مقید زمان و مکان درنیابد: بل هم فی لبس من خلق جدید.