مرا که داغ و کبابم چه دوزخ و چه بهشتمرا که مست و خرابم چه کعبه و چه کنشت

Mən ki, odda yanmışam, cənnət, cəhənnəm bilmərəm,Məstəm, ol bütxanəni heç Kəbədən kəm bilmərəm.

نخست پیر خرابات چون قلم قط زدبرات روزی ما بر لب پیاله نوشت

Ruzimi, aydın deyildir, ilk dəfə kimdir yazan,Yazdı o, piri-xarabatımı, ya Hatəm, bilmərəm.

به آب شور مرا کعبه کی فریب دهد؟که مشربم شده خوگر به آب تلخ کنشت

Kəbənin kövsər suyu şordur, məni aldatma, gəl,Al şəraba şor suyu kim qatdı, mübhəm, bilmərəm.

به کلک قاعده دانی شکستگی مرسادکه توبه نامه ما با خط شکسته نوشت!

Bir yalan söz yazmağa meyl eyləməz heç vaxt qələm,Söylə, bəs harda yazıldı tövbənaməm, bilmərəm.

هزار بوسه سیراب می توان کردنلب پیاله گر افتد به دست ما لب کشت

Min dəfə öpsəm o mey camın, yenə mən doymaram,Eylə məst ollam, ürəkdə qalsa dərd, qəm bilmərəm.

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. مرا که واله آن چاک سینه ام صائبکجا گشاده شود دل ز کوچه باغ بهشت؟

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. Mən ki, heyran olmuşam, Saib, o mərmər sinəyə,Könlümün dərdin silən bir ayrı aləm bilmərəm.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О вине