تر نسازد گریه های ابر نیسانی مراجوهر دیگر بود در گوهرافشانی مرا

چون نباشم یک سر و گردن بلند از آفتاب؟می کند زخم تو بر گردن گریبانی مرا

گر نمی شد دانه خال تو خضر راه کفرسبحه می انداخت در دام مسلمانی مرا

در قیامت هم نخواهم از عتابش شکوه کردزین زبان بندی که کرد آن چین پیشانی مرا

عشق تا دست نوازش بر سر دوشم کشیدعمر چون کاکل به سر شد در پریشانی مرا

از هوا گیرد خطر را کشتی من چون حبابهر نسیمی می تواند کرد طوفانی مرا

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. ظاهرم گو جلوه گاه صورت دیبا مباشبس بود آیینه سان تشریف عریانی مرا

Buludun göz yaşı verməzdisə ümmana məni,Özgə cövhər verəcəkdi yenə dövrana məni.

Eşq naz ilə əlin qoydu sinəm üstə mənim,Döndərib ömrü-günü indi pərişana məni.

Bir hübabdır bu gəmim, vardı havadan xətəri,Qorxuram əssə nəsim də, sala tufana məni.

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. Zahirim xoşdu ki, Saib edə heyran hamını?Aynatək əks edərəm, çəksələr hər yana məni.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О природе