هشیار زیستن نه ز قانون حکمت استدر کارخانه ای که نظامش به غفلت است

این کنج عزلتی که گرفته است شیخ شهردر چشم اهل دید کمینگاه شهرت است

بند از دهان کیسه گشودن، نه از زبانای خواجه در طریقه ما شکر نعمت است

سوداگرست هر که دهد زر به آبرویآن کس که بی سؤال دهد اهل همت است

دشت گشاده را نشود بستگی نصیبسین سخا کلید در باغ جنت است

از تیغ آفتاب گل و لاله رنگ باختشبنم هنوز مست شکرخواب غفلت است

در کاسه سری که بود فکر آب و نانچون آسیا همیشه پر از گرد کلفت است

یک کشتی درست به ساحل نمی رسدزین شورشی که در سر دریای وحدت است

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. گوهر ز اشک ابر سرانجام می کندصائب کسی که همچو صدف پاک طینت است

Sanma hüşyarlığı sən hikmətdir,Bu cahanın hər işi zillətdir.

Şəhərin şeyxi olub guşanişin,Bu da bir cür tələdir, şöhrətdir.

İntiqam hissini boğmaq özü də,Bizcə, ey xacə, böyük nemətdir.

Kim ki, zorla alır öz abrusunu,Bu da alverdi, fəqət, himmətdir

Ki, verib fikri su ilə çörəyə,Bir dəyirmandı işi, zəhmətdir.

Bir gəmi sahilə çıxmaz buradan,Bu dəniz sahili yox, vəhdətdir.

Gün başı üstün alıb, şehsə yatırGül yanağında, bu da qəflətdir.

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. Kim buluddan göhər almış, Saib,Bil, sədəf tək o da pak niyyətdir.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О природе