تا چند بشنوم ز رسولان پیام دوستگه دل به نامه شاد کنم، گه به نام دوست

عارف ز جام مهر خموشی نیافته استکیفیتی که یافت دلم از کلام دوست

رحم است بر کسی که ز کوتاه دیدگیدر جستجوی ماه برآید به بام دوست

دشمن به بیقراری من رحم می کنددر خاطرم عبور کند چون خرام دوست

گر میرم از خمار ز دل خون نمی خورممن کیستم که باده گسارم ز جام دوست؟

هر چند ناقص است شود کار او تمامافتاد چشم هر که به ماه تمام دوست

در بزم ما به باده و جام احتیاج نیستما را بس است مستی ذکر مدام دوست

از داغ غربتش جگر سنگ خون شودآشفته خاطری که نداند مقام دوست

خون می خورد ز ساغر آب حیات، خضرخوشتر ز لطف خاص بود لطف عام دوست

ناکامی است قسمت خودکام، زینهاربر کام خود مباش که باشی به کام دوست

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. صائب فزون ز باده لعل است نشأه اشخونی که می خورم ز رخ لعل فام دوست

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О божественной любви