به دنیای دنی بگذار جسم پای در گل راکه نتوان راست گردانیدن این دیوار مایل را

مده در عالم پرشور دامان رضا از کفکه ساحل می کند تسلیم این دریای هایل را

مشو در خاکدان عالم از یاد خدا غافلکه نور ذکر، گوهر می کند این مهره گل را

تن بی معرفت نگذاشت دل را سر برون آردزمین شور در خود محو سازد تخم قابل را

نگردد باعث آسودگی نزدیکی دریازبان شکوه از خاشاک بسیارست ساحل را

بلا بر اهل غفلت از در و دیوار می باردز هر خاری خطر چون تیر باشد صید غافل را

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. چه داند پیکر افسرده قدر روح را صائب؟ز لیلی بهره ای غیر از گرانی نیست محمل را

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О божественной любви