آتش لعل از رخت در عرق شرم مردسیب زنخدان تو دست ز خورشید برد

نقش شب وروز ما با مه وخور بدنشستیک ره ازین کعبتین خنده نزد نقش برد

گرچه سرم رفته است صرفه همان با من استتیغ کشید آفتاب قطره شبنم سترد

قدرشناسان وقت جان به صبوحی دهندبر سر پیمانه ای صبح نفس را سپرد

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. از ستم روزگار صائب آسوده باشهر کس نیشی که داشت در جگر ما فشرد

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов