به خون تپیدن خورشید پر مکرر شدبه یک کرشمه دیگر تمام کن کارش !

مرید مولوی روم تانشد صائبنکرد در کمر عرش دست گفتارش

گهر ز شرم عرق می کند به بازارشچگونه آب نگردد دل خریدارش؟

مرا به دام کشیده است نازک اندامیکه هم زموی میان خودست زنارش

کجابه اهل نظر بنگرد خودآراییکه صبح آینه سازد ز خواب بیدارش

به گرمسیر فنارسم سرد مهری نیستبغل گشاده به منصور می دود دارش

شهید لاله عذاری شوم که تا دم خطنرفت شرم ز بالین چشم بیمارش

برهنه پا سر گلگشت وادیی دارمکه دشنه بر جگر برق می زند خارش

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. که یک گل از چمن روزگار بر سر زد؟که همچو صبح پریشان نگشت دستارش

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О природе