شکوه حسن را از دورباش ناز می دانمعیار عشق را از لرزش آواز می دانم

از آن بر من شکست از مومیایی شد گواراترکه بی بال و پری را شهپر پرواز می دانم

نمی گردد صدف از دیدن گوهر حجاب منقماش نغمه را از پرده های ساز می دانم

من آن کبک ز جان سیرم شکارستان عالم راکه ماه عید خود را چنگل شهباز می دانم

همن بهتر که سازم توتیا آیینه خود راکه من زنگار را چون طوطیان غماز می دانم

ربوده است آنچنان درد طلب از کف عنانم راکه انجام سفر را پله آغاز می دانم

نه کافر نعمتم تا نالم از ناسازی گردونکه قدر گوشمال چرخ را چون ساز می دانم

نسازد لن ترانی چون کلیم از طور نومیدمنمک پرورده عشقم، زبان ناز می دانم

زجیب خامشی چون شمع از آن سربرنمی آرمکه لب وا کردن خود را دهان گاز می دانم

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. درین بستانسرا صائب چنان خود را سبک کردمکه رنگ چهره گل را گران پرواز می دانم

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви