هردم از شوق عدم ناله و فریاد زنمنه حبابم که گره بیهده بر باد زنم

جوهر ذاتی من موجه دریای بقاستپیچ و خم چند درین بیضه فولاد زنم؟

نعل من پیش محیط است در آتش چون سیلتا به دریا نرسم ناله و فریاد زنم

این قیامت که من از هستی ناقص دیدمنیست ممکن که به محشر در ایجاد زنم

چه گشادم ز جنون شد که خردمند شوم؟از خرابات چه دیدم که به آباد زنم؟

چهره ساخته ماه دلم کرد سیاهمی روم صیقلش از حسن خداداد زنم

چون کسی نیست که باری ز دلم برداردچون جرس چند درین قافله فریاد زنم؟

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. صائب این زمزمه ها از سر بیدردی نیستکه صلا از نفس گرم به صیاد زنم

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов