تیغ برهنه را به بغل تنگ می کشمچون ساغری ز باده گلرنگ می کشم

شبدیز عقل ترک حرونی نمی کندگلگون باده را به ته تنگ می کشم

خال تو سنگ کم به ترازوی من نهادمن هم متاع دل به همین سنگ می کشم!

قرب مکان تسلی عاشق نمی دهددر پای ناقه ناله به فرسنگ می کشم

آتش ز چشم تیشه فرهاد می جهدهر ناخنی که بر جگر سنگ می کشم

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. صائب خمار زور چو می آورد به منمینای باده را به بغل تنگ می کشم

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О вине