تا کرد خانه از رخ او روشن آینهگیرد ز آفتاب به گل روزن آینه

جوهر مکن خیال، که از بیم غمزه اشپوشیده است زیر قبا جوشن آینه

در دیده نظارگیان جمال توبی نور تر ز خانه بی روزن آینه

در روشنی به جبهه خوبان نمی رسدگیرد اگر چراغ ته دامن آینه

رفتم سیاه نامه ازین تیره خاکدانبردم جلا نداده ازین گلخن آینه

روشندلان به نیم نفس تیره می شوندیک شبنم فسرده و صد خرمن آینه

آورد چشم من به هوای خطش غبارافشاند آن عبیر به پیراهن آینه

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. تا این غزل ز خامه صائب نبست نقشروشن نشد که ذهن کند روشن آینه

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О природе