ای کوه بیستون که چنین سرکشیده‌ایبازوی آهنین مرا دور دیده‌ای!

ای دل که در هوای خط و زلف می‌پریآخر کدام دانه ازین دام چیده‌ای؟

امروز مستی تو دو بالای باده استمعلوم می‌شود لب خود را مکیده‌ای

داری خبر ز روی زمین، گرچه از حیاجز پشت پای خویش مقامی ندیده‌ای

شوخی چنان که تا نظر از هم گشوده‌اماز دل چو اشک بر سر مژگان دویده‌ای

واقف نه‌ای ز لذت عشق نهان مایک گل به ترس و لرز ز گلشن نچیده‌ای

از خون گرم روز جزا سر برآورددر هر دلی که نشتر مژگان خلیده‌ای

چون داغ، دل به لاله باغ جهان مبندمرده است این چراغ، نفس تا کشیده‌ای

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. گوش هزار نغمه‌سرا بر دهان توستصائب چه سر به جیب خموشی کشیده‌ای؟

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви