پوشیده گر به زلف کنی روی خویش راآخر چسان نهفته کنی بوی خویش را؟

بی اختیار بوسه بر آیینه می زنیگر بنگری به دیده من روی خویش را

ریزد ز عطسه مغز غزالان چین به خاکگردآوری اگر نکنی بوی خویش را

شیرازه هزار دل پاره پاره استاز شانه تار و مار مکن موی خویش را

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. جوهر بس است سبزه شمشیر آبدارزحمت مده به وسمه دو ابروی خویش را

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви