پیوسته دل سیاه بود خلق تنگ رادایم ستاره سوخته باشد پلنگ را

شد بیشتر ز قامت خم دل سیاهیمصیقل برد ز آینه هر چند زنگ را

بر زر مگیر تنگ که از خرده شراردایم به آهن است سر و کار سنگ را

از تیغ آبدار نترسند پردلاناز چار موجه نیست محابا نهنگ را

از خلق تنگ بر تو جهان تنگ گشته استبیرون ز پای خویش کن این کفش تنگ را

حلوای آشتی است چو شد زهر عادتیرغبت به صلح نیست بدآموز جنگ را

شد سحر ساحران ز عصای کلیم محودر راستان اثر نبود ریو و رنگ را

دوزد ز یک خدنگ به هم، شست صاف توچون دانه های سبحه قطار کلنگ را!

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. تا هست در چمن اثر از رنگ و بوی گلصائب مده ز دست می لاله رنگ را

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О природе