Mənə gəlsin
Ey ağ günümün aynası, candan əziz oğlum,Qəlbində qanı dağ sularından təmiz oğlum.
Sən xəstə yatırsan neçə gündür yatağında,Öpdükcə hərarət duyuram gül dodağında.
Sən göz bəbəyimsən, öz evimsən, eşiyimsən,İlkim məni tərk etdi, mənim sonbeşiyimsən.
Eşqim, ata qəlbimsə dayanmış keşiyində,Qan yaşlı gözüm şam kimi yanmış keşiyində.
Vaxtilə bu dünyaya sevindim gəlişindən,Bağrım qan olur indiki solğun gülüşündən.
Sənsən qurumaz çeşməsi könlümdəki şerin,Dirçəl, böyü, dəysin vətən, millətə xeyrin.
Gül, bircəciyim, gül, çiçəyim, gül, əməlim, gül.Yarpaqtək əsir, çünki qələm tutmur əlim, gül!
Sənsiz gülə bilməz bu həyat, gül yenə, yavrum,Könlümdə özün yaxşı bilirsən, budur arzum: –
Xoş günləri dünyamızın ancaq sənə gəlsin,Dərdin mənə gəlsin, bala, ağrın mənə gəlsin!
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/suleyman-rustem-mene-gelsin
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Sən mənim doğru görən göz bəbəyimsən, Qarabağ,Öz canımsan, ciyərimsən, ürəyimsən, Qarabağ.
Nəvəmlə söhbətQız nəvəmdən heç olmaz,Azadəmdən heç olmaz.
Qaçasan gərəkHər halal çörəkli el süfrəsindəQəlbini kitabtək açasan gərək.
Görənlər bilirSanmayın anamız vətən qədriniDöşünü qabağa verənlər bilər.
Стихи других поэтов · О природе
Gəl öz nigahi-rövşən ilə şəm dağımıEy aftab bir gecə yandır çırağımı
Qəzəl: Sənin kimi məlahət mülkünə bir padşah gəlməzSənin kimi məlahət mülkünə bir padşah gəlməz,Bənim kimi məlamət şəhrinə kəmtər gəda gəlməz
DüşmüşəmEy Leyli, mən səni görəndən bəriMəcnun olub biyabanə düşmüşəm.
OynarYenə fəsli-bahar olmuş məgər badi-bahar oynar,Dəyər hər ləhzə gül üzdə pərişan zülfə, tar oynar.