Leyla
-I**
Bu ad şairlərə çoxdan tanışdır,
Bu adla çoxları tutulmuş dərdə…
Bəlkə deyiləcək söz qalmamışdır?
Doğdu Leylasını bizim günlər də…
Füzuli çataraq sıx qaşlarını,
Leylinin eşqinə saldı Məcnunu.
Axıtdı həsrətlə göz yaşlarını,
Bizə xəbər verir tarixlər bunu.
Sevişən iki qəlb, duyan iki qəlb
Döyünüb çırpındı daş qəfəslərdə…
Aşiqin dərdinə "eşq oldu səbəb",
Asıldı ortadan qara bir pərdə.
Məcnunun bəxtiyar və gənc yaşında
Axır qərargahi oldu biyaban.
Quşlar yuva saldı onun başında,
Leylinin gözündə bulandı ümman.
Sanma əfsanədir bu qəmli dastan!
Bunda günəş kimi bir həqiqət var…
Bunda məhəbbətlə ölən bir insan,
Bir könül, bir xəyal, bir də sənət var.
-II**
Kamal soyundurdu Leylanı çılpaq,
Çıxardı sahilə, ay işığına;
Baxdı dönə-dönə, həzzlər alaraq,
Açıq bir bədənin yaraşığına.
Yazıq ki, Leylanı tutan sətəlcəm
Qızcığın qanına işlədi birdən.
Həyatı tərk etdi o taleyi kəm,
Şair "ilham" aldı bu faciədən…
Baharın fəslində soldu bir çiçək,
Gözəl bir insanın boş qaldı yeri.
"Odalar ağladı inildəyərək"…
Matəm qaytarmamış öləni geri!
Nə mən Məcnun kimi çöllərdəyə, bil,
Nə sən Leyli kimi hicran xəstəsi…
Bizim qismətimiz göz yaşı deyil,
Bizimdir yaşamaq, gülmək həvəsi.
Sən göylər yolçusu bir azad quşsan,
Aylı gecələrdə görürəm səni.
Zöhrə ulduzuna məftun olmuşsan, -
Sürürsən üstünə öz təyyarəni!
Bəzən bu səfərdə ağır dumanlar,
Gəlib quldur kimi kəsir yolunu,
Sənin qüdrətinə inanmayanlar
Tutur xəyalında qız olduğunu…
Bəzən də boşluğa rast gəlir yolun,
Narın bir sarılıq çökür rənginə,
Azacıq qüvvədən düşsə də qolun
Cəsarət yaşadır həyatı yenə!
Gəlir xəyalına: "Anam hardadır?"
Deyen bir körpənin dodaq büzməsi…
Anan yerdə deyil, buludlardadır,
Ona yetişməyir insanin səsi.
Sən ağ dumanları yarıb biçəndə
Sevinir elin də gülür oban da;
Sən bizim dağların üstdən keçəndə
Dalır düşüncəyə çöldə çoban da.
Şöhrətin dolaşır meyli, məzəli
Elin xoş dilində, xoş avazında,
Bir gəl tanış olaq, ellər gözəli!
Aşıqlar adını çalır sazında…
Mən demədim sənə: "Ay ağzı püstə!"
Havadır oylağın, yerdir vətənin.
Dumanlar içindən, əli göz üstə
Qoca Şərq boylanır dalınca sənin…
Имя Лейла в стихах воспето давно,Ночь поет, полон слез роковой рассказ...Мне не осталось слов, слез не дано,Но Лейла и в наши дни родилась.Жесток ты был, Физули![2] Хмуря бровь,Меджнуна лишил ума — и не спас!Лейлу любил Меджнун, смерть — любовь!Об этом и в наши дни поет саз,Меджнун молод был, сильным рос!В пустыню бежал в черный час,Птицы застряли в чаще его волос,Смерть помутила моря Лейлиных глаз!Два сердца одной любви бились врозь,Вырваться б им из клеток — нет сил!Любящим пить желчь любви пришлось,Их черный занавес друг от друга скрыл.Эту историю сказочной не зови,Трудно ее понять — годы не те,В ней — человек, гибнущий от любви,В ней — человек, плачущий в темноте.Позже Лейлу нашел поэт Кемаль,На руки взял, вынес на лунный свет...Тюркскую девушку разве ему жаль?Телом нагим тешил себя поэт.Лейле пришлось умереть. Стон смолк.Горсточкой слов стала она теперь,Старый поэт смаковал ее смерть... Волк!Песням его, сердце мое, не верь!Я — не Меджнун. Здесь « пустынь нет!Лейла, ты не умрешь в темноте!Наша судьба — юношеский расцвет,Звонок наш смех, песни у нас не те.Птица ли ты? Птица не так смела!Вижу — летишь, но не кричу — постой!Звездочка Марс Лейле моей милаСходством своим с красноармейской звездой.Пусть косматые с проседью облака,Как разбойники, ждут поперек пути.Твердо, решительно правит твоя рука,Женской робости им в тебе не найти:Если качнется, дрогнет твой самолет,Пожелтеет ,лицо твое чуть-чуть,Ослабеет рука твоя вот-вот...Вдруг, опомнившись, выправляешь путь.Вспоминаешь, плачет ли твой малыш,Он не спит, спрашивает, где мать.Мать высоко — в облаках! Что не спишь?К ней отсюда голоса не подать!Прорезайся же из туч на простор!Радуется наш народ, поет вслух!Если путь твой над остриями гор, —Страх шевелит луга, строг пастух...Слава твоя гудит, как гроза!Разреши познакомиться с тобой, друг!Разреши познакомиться, краса!В каждом селе про тебя поет ашуг...Губы твои не назову «цветком»:Сжат рот. Взор у тебя строг.Рукой заслонив глаза, как щитком,Следит за тобой седой Восток.1935[1] Лейла — первая азербайджанская женщина-летчица Лейла Мамедбейли.[2] Имеется в виду известная поэма Физули «Лейли и Меджнун».
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/vurgun-leyla
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Mən yazmamış bilirəmvə sevinib gülürəm
Şeir və xaltura«Kəndə, kəndə və kəndə və yenə də kəndə!»Belə yazdı bəziləri şeirin başında turp əkəndə.
Keçdi günlər ki...Keçdi günlər ki, sənin hüsnünə pərvanə kimiGərərək köksümü yandım uca eşqimlə həmən;
Sən o deyilsən ah!Sən o deyilsən, ah!.. Dəyişdin, döndün,Buludlar qoynunda parladın, söndün?!