بهر صبوح از درم مست در آمد نگارغالیه برده پگاه بر گل سوری بکار

بسته من اسب ندم پس بگه صبح دمکرد زبان عذرخواه آن بت سیمین عذار

بلبله برداشت زود کرد پس آنگه سلامگفت بود سه شراب داروی درد خمار

جام ز عشق لبش خنده زنان شد چو گلوز لب خندان او بلبله بگریست زار

چون سه قدح کرد نوش درج گهر برگشادقند فشان شد ز لب آن صنم قندهار

بلبل نطقش به ناز غنچهٔ لب کرد بازگشت ز مل عارضش همچون گل کام‌کار

گفت مخور غم بیا باده خور از بهر آنکغم نخورد هر که را هست چو من غم‌گسار

زین می خوش همچو من نوش کن ای خوش سخناز سر رنج و حزن خیز و برآور دمار

خاصه که مهر سپهر گوشهٔ خوشه گذاشتو آتش گردون گرفت پله لیل و نهار

کعب پیاله بگیر قد قنینه بپیچگوش چغانه بمال، سینهٔ بربط بخار

بعد سه رطل گران مدح وزیر جهانگفت که خاقانیا یاد چه داری بیار

خواجه و دستور شاه داور ملک و سپاهدین عرب را پناه ملک عجم را فخار

Gəldi səhər məst ikən, girdi qapımdan nigar,
Sübhə gül ətri saçır, gözləri olmuş xumar.
Gordü cavanlıq bağım sanki xəzana düşüb,
Dil açıb üzr istədi nazla o siminüzar.
Durdu salam eylədi, aldı sürahi elə,
Söylədi ki, çarədir mey, kim olarsa xumar.
Cam o çiçək ləblərin şövqi ilə güldüsə,

Gəldi sürahi dilə, ağladı hey zar-zar.
İçdi iki-üç qədəh, açdı gözəl ağzını,
Saçdı şəkər ləbləri, güldü gözəl növbahar.
Nitqinin o bülbülü açdı çiçək ləbləri,
Oldu şərabdan üzü lalə kimi aşikar.
Söylədi ki, qəm yemə, meyl elə, gəl, badəni,
Qəm nə gərək var ikən, mən kimi bir qəmgüsar.
Mən kimi iç badəni, ey sözü şirin, bu dəm,
Qəm evini etginən şadlıq ilə tarmar.
Gör necə şölə saçır nurlu Günəş aləmə,
Oldu bərabər gecə gündüzə, gəldi bahar.
Əldə piyala tutub, nuş elə mey şövq ilə,
Nəğmə desin neylə çəng, qoy oxusun sazla tar.
Üç dolu peymanə iç sən vəziri mədh elə,
Söylədi: Xaqaniyə, söylə görək bir nə var?
Bil ki, vəzirdir şaha, ölkəyə tədbir tökən,
Gör ki, onunla edir din ilə mülk iftixar.


Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви