هین کز جهان علامت انصاف شد نهانای دل کرانه کن ز میان خانهٔ جهان

طاق و رواق ساز به دروازهٔ عدمباج و دواج نه به سرا پردهٔ امان

بر نوبهار باغ جهان اعتماد نیستکاندک بقاست آن همه چون سبزهٔ جوان

بهر منال عیش ز دوران منال بیشبهر مراد جسم به زندان مدار جان

کن باز را که قلهٔ عرش است جای اودر دود هنگ خاک خطا باشد آشیان

این خاکدان دیو تماشاگه دل استطفلی تو تا ربیع تو دانند خاکدان

با درد دل دوا ز طبیب امل مجویکاندر علاج هست تباشیرش استخوان

مفریب دل به رنگ جهان کان نه تازگی استگل‌گونه‌ای چگونه کند زال را جوان

آبی است بد گوار و ز یخ بسته طاق پلسقفی است زر نگار و ز مهتاب نردبان

خورشید از سواد دل تو کجا رودتا بر سر تو چشمهٔ خضر است سایبان

کی باشدت نجات ز صفرای روزگارتا با شدت حیات ز خضرای آسمان

بس زورقا که بر سر گردان این محیطسر زیر شد که تر نشد این سبز بادبان

از اختر و فلک چه به کف داری ای حکیمگر مغ صفت نه‌ای چه کنی آتش و دخان

مغ را که سرخ روئی از آتش دمیدن استفرداش نام چیست، سیه روی آن جهان

طشتی است این سپهر و زمین خایه‌ای در اوگر علم طشت و خایه ندانسته‌ای بدان

از حادثات در صف آن صوفیان گریزکز بود غمگنند و ز نابود شادمان

ز ایشان شنو دقیقهٔ فقر از برای آنکتصنیف را مصنف بهتر کند بیان

جز فقر هرچه هست همه نقش فانی استاندر نگین فقر طلب نقش جاودان

تا در دل تو هست دو قبله ز جاه و آبفقرت هنوز نیست دو قله به امتحان

فقر سیاه پوش چو دندان فرو بردجاه سپید کار کند خاک در دهان

چون عز عزل هست غم زور و زر مخورچون فر فقر هست دم مال و مل مران

با تاج خسروی چه کنی از گیا کلاهبا ساز باربد چه کنی پیشهٔ شبان

کس نیست در جهان که به گوهر ز آدمی استور هست گو بیا شجره بر جهان بخوان

هر جا که محرمی است خسی هم حریف اوستآری ز گوشت گاو بود بار زعفران

با ارزن است بیضهٔ کافور هم‌نشینبا فرج استر است زر پاک هم قران

تا پخته نیست مردم شیطان و وحشی استو آندم که پخته گردد سلطان انس و جان

جو تا که هست خام غذای خر است و بسچون پخته گشت شربت عیسی ناتوان

خاقانیا ز جیب تجرد برآر سروز روزگار دامن همت فرو فشان

منشور فقر بر سر دستار توست رومنگر به تاج تاش و به طغرای شه طغان

آن نکته یاد کن که در آن قطعه گفته‌ای« زین بیش آب روی نریزم برای نان»

امروز کدخدای براعت توئی به شرطتو صدر دار و این دگران وقف آستان

اهل عراق در عرق‌اند از حدیث توشروان به نام توست شرف وان و خیروان

شعرت در این دیار وحش خوش تر است از آنککشت از میان پشک برآمد به بوستان

ای پای بست مادر و اماندهٔ پدربرابوالدیه تو را دیده دودمان

همچون زمین ز من چه نشینی ز جای جنبهل تا شود خراب جهانی به یک زمان

چون کوزهٔ فقاعی ز افسردگان عصردر سینه جوش حسرت و در حلق ریسمان

قومی مطوقند به معنی چو حرف قوممولع به نقش سیم و مزور چو قلب کان

چون گربه پر خیانت و چون موش نقب زنچون عنکبوت جوله و چون خرمگس عوان

دین ور نه و ریاست کرده به دینورکیش مغان و دعوت خورده به دامغان

سرشان ببر به خلق چو شکر چو مصطفیکافکند زیر پای ابوجهل طیلسان

یارب دل شکستهٔ خاقانی آن توستدرد دلش به فیض الهی فرو نشان

اینجا اگر قبول ندارد از آن و اینآنجاش کن قبول علی‌رغم این و آن

İndi ki, yer üzündə insafdan yoxdur nişan,Könül, sən də vaxt ikən, hazırlaş, göç dünyadan.Ölüm darvazasının qabağında çadır qur,Bacü xəracı verib, gözləmə heç bir aman.Dünya bağında yaza qalmayıbdır etibar,Az yaşayır burada yarpaq, olsa da cavan.İnləmə bu cahanda eyşü işrət naminə,Salma həbsə ruhunu rahatlanmaq üçün can.Yaraşmaz o quşa ki, məqamı var ərşdə,Yerdə, mətbəx bacası üstə qura aşiyan.Uşaqsan, bu yer əhli səni bahar zəni edir,Bax, tamaşa üçündür, bil ki, vəfasız cahan.Qəlb dərmanı istəmə sən arzu təbibindən,Sümüyündən tabaşir hazırlayar o, inan!

Uyma dünya rənginə, onda yoxdur cavanl;q,Qocanı heç edərmi ənliklə kirşan cavan?Acı sudur, üstündə buzdan körpü salınmış,O, zərli bir səqfdir, ay işığı nərdivan.Abı çadır gölgəlik olarkən başın üstə,Günəş necə yol tapar qəlbinə qaranlıqdan?De, dövrün sitəmindən qurtara bilərmisən,Haçan xoşluq bəxş edər sənə mavi asiman?Yoxdur yaşıl yelkənin görən yaş olduğunu,Çox gəmilər batırmış girdabında bu ümman.

Ey həkim! Nə anladın fələyin gərdişindən,Oynayırsan od ilə, nə təmənnan var oddan?

Rəngi od üfləməkdən qızaran atəşpərəst,Qara üzlə gələcək məhşərə, cismi üryan.

Bu fələk bir təştdir, Yer onda bir yumurta,Toşt-yumurta elmini bilmirsən, öyrən ondan!

Yoxsulluq üz verdikdə, sufilərə yaxınlaş,Yoxsulluqda şaddırlar, varlanarkən pərişan.

Get, onlardan xəbər tut, yoxsulluq gör nə şeydir,Əsərini müəllif ən yaxşı edər bəyan.

Yoxsulluqda taparsan əbədilik nəqşini,Ondan başqa nə varsa, tez gedəcək aradan.

Cahü-calal olurkən qəlbində iki qiblə,Yoxsulluğun verməli hələ iki imtahan.

Qara donlu yoxsulluq batırarkən başını,Ağzına torpaq atar ağ geyimli varlanan.

Xoşdur guşənişinlik, zorla zərə uyma gəl,Qəm yemə dövlət üçün, yoxsulluqdur şərəf, şan.Şahlıq tacın var ikən, nə lazım həsir papaq?Sənin Barbəd sazın var, qoy tütək çalsın çoban.Cahanda bir kimsədə yox insanlıq gövhəri,Əgər varsa, de, gəlsin, əslindən versin nişan.Harda bir əhl adam var, alçaq da onunladır,Bəli, qarışmış artıq mal ətilə zəfəran.Saf qızıl yer tapıbdır qatırın palanında,Kafur dənəsi artıq secilməyir darıdan.

Püxtələşdimi insan, soltandır insü-çinə,Hələ ki, püxtə deyil, ya vəhşidir, ya şeytan.

Nə qədər arpa ciydir, eşşəyə yemdir, fəqət,Bişdikdə, şərbət kimi olar xəstəyə dərman.

Ruzigar ətəyindən kəramət gözləmə, gəl,Ey Xaqani, əl götür mövhumi xülyalardan.

Tuğan fərmanlarına, təxtü tacına baxma,Yoxsulluq yazısıdır çalmandakı bu fərman.

Bir qitəndə dediyin o hikməti xatırla:"Çörəkçin alçalmaram ölsəm belə acımdan".

Sənət tacidansan, odur, yerin başdadır,Başqaları qapının ağzında salmış məkan.

İraq əhli sözünün təsirindən tərləmiş,Çatmış şöhrətə, xeyrə adınla yurdun Şirvan.

Ona görə xoş gəlir şerin bu vəhşi yerdə,Torpaq peyinli olsa, yaxşı bar verər bostan.

Yenə də atan, anan xeyirxah övlad kimi,Çağırmadadır səni, boş qalmasın xaniman.

Tərpən, nədən yer kimi tərpənməzsən belə sən?Tərpən ki, dünya bir gün uçub, olacaq viran.

Qəlbin həsrətlə qaynar, tıxanıbdır boğazın,Pivə kuzəsi etmiş səni bir neçə nadan.

Qovm da müxtlifdir qovmun hərfləritək,Üzüağ, qəlbiqara eyləmiş onu dövran.

Siçan kimi yer qazan, pişiktək hiyləgərdir,Mozalan kimi sancan, hörümçəktək tor quran.

Dinə inanmasan da, başçısan dindarlara,Atəşpərəst gahintək dəvət yerindir Damğan.Məhəmməd Əbu-Cəhli xəcil etdiyi kimi,Onları xəcil etsin səndəki şirin zəban.İlahi, Xaqaninin qəlbi yaman sınıqdır,Feyzinlə dərdlərinə şəfa ver, ey yaradan!Əgər qəbul etməyir hamı onu burada,Sən qəbul et orada, hamı olsun peşiman!

9

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов