شاهد سرمست من صبح درآمد ز خوابکرد صراحی طلب، دید صبوحی صواب

در برم آمد چو چنگ گیسو در پاکشانمن شده از دست صبح دست بسر چون رباب

داد لبش از نمک بوی بنفشه به صبحبر نمکش ساختم مردم دیده کباب

روی چو صبحش مرا از الم دل رهاندعیسی و آنگه الم جنت و آنگه عذاب

صبح دم آب حیات خوردم از آن چاه سیمعقل بر آن چاه و آب صرف کنان جاه و آب

یوسف من گرگ مست باده به کف صبح فاموز دو لب باده رنگ سرکه فشان از عتاب

یافت درستی که من توبه نخواهم شکستکرد چو صبح نخست روی نهان در نقاب

گفت چرا در صبوح باده نخواهی کنونکحجله برانداخت صبح حجره بپرداخت خواب

گفتمش ای صبح دل سکهٔ کارم مبرزر و سر اینک ز من سکه رخ برمتاب

من نکنم کار آب کو ببرد آب کارصبح خرد چون دمید آب شود کار آب

من به تو ای زود سیر تشنهٔ دیرینه‌امدشنه مکش هم چو صبح تشنه مکش چون سراب

نقب زدم در لبت روی تو رسوام کردکفت نقاب هست صب حدم و ماه تاب

مرغ تو خاقانی است داعی صبح وصالمنطق مرغ شناس شاه سلیمان رکاب

شاه مجسطی گشای، خسرو هیت شناسرهرو صبح یقین رهبر علم الکتاب

Məst yatan dilbərim sübh oyandı xumar,
Badə tələb eylədi, sübh meyin hüsnü var.

Öpdü ayaqlarını çəng kimi saçları,
Boynumu qucdu, dedi: - Sübh öpər yar yarı!

Duzlu dadırdı ləbi, göz yaşı içmiş, demə,
Sübh bənövşə saçar duzlu ətir aləmə.

Ləb ləbə qoydu, mənim ruhuma verdi əzab,
Gözlərim içrə bəbək oldu odunda kabab.

Nur ələdi sinəmə sübh kimi ağ üzü,
Sildi ürəkdən bütün qəmlərimi bir sözü.

Harda ki, İsa durar, olmaz ölümdən xəbər,
Məskəni cənnət olan, söylə, əzabmı görər?

Çahi-zənəxdan idi, yoxsa dərin bir quyu?
Sübh idi, o çeşmədən nuş elədim can suyu.

O quyu, o su mənim ağlımı verdi bada,
Sübh çağı məst olan ad-sanı salmaz yada.

Əldə qədəh, Yusifim saqi olubdur məgər,
Nəşə ilə qarşıma badə gətirmiş səhər.

İç! - deyə israr edir, and verir canıma,
Mey kimi ləbdən mənim sirkə tökür camıma.

Gördü ki, mən, doğrudan, pozmayıram tövbəni,
Aldadıcı sübh tək çəkdi üzə pərdəni.

Söylədi: - Tutmaz əlin mey dolu sağər nədən?
Dinlə bu xoş müjdəni vəcd ilə meyxanədən.

Gərdəyini tərk edib, sübh çıxıbdır üzə,
Atdı qara örtüyü, döndü gecə gündüzə.

Söylədim: - Ey könlümün sübhü, yavaş get, yavaş
Bil ki, çətindir işim, sirrimi, gəl, etmə faş!

Baş da, qızıl da sənin, qaldır, apar, istəsən,
Sübh kimi aşiqi tərk eləyib getmə sən!

Mən deyiləm su, yuyam, üzdən alam pərdəni,
Hər işi asan olan, sanma axar su məni!
Kimdə ağıl sübhünü versə kamalı xəbər,
Su kimi iş görməyi bir kərəlik tərk edər.
Mən sənə, ey tez axan, həsrətəm örnrüm boyu,
Təşnə qoyub canımı, ləbdən ayırma suyu!
Sübh kimi üstümə çəkmə iti dəşnəni,
Dönmə səraba, yetir çeşməyə bu təşnəni!
Ləblərinə, istədim, oğrun atam bəlkə əl,
Faş elədi qəsdimi, Ay tək üzün, ey gözəl!
Çıxdı əlinı busədən, doğru demişlər məgər:
Düşmənidir oğrunun Ay işığıyla səhər?
İndi vüsal sübhüdür, lütf eləmirsən, niyə
Hicrin odunda yanan bu xəstə Xaqaniyə?


Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви