Aşiqə dedilər: filan məşuqəNeçə gündür düşüb yorğan, yastuqə.

Necə daşa dönüb canın, cigərin,Yoxdur binəvadən sənin xəbərin?

O, yatar orada xəstəvü rəncur,Sən gəzərsən munda dilşadü məsrur”.

Sərasimə yola düşüb biçarə,Varid oldu sərmənzili-dildarə;

Gördü gül bədəni nasaz olubdur,Bərgi-xəzan kimi rəngi solubdur.

Heyrət ilə baxıb o yan-bu yanə,Dolandı başına misli-pərvanə.

Dedi: “sana nolmuş, ey arami-can,Olubsan ha beylə zarü natəvan?”

Dedi ki: “üç gündü bilməzəm nəmdi,Mənzilü məkanım bəstəri-cəmdi.

Yox yanıma hərgiz bir gəlib gedən,Nə ğiza bişirən, nə sual edən”.

Hazır edib fəqir düyüdən, yağdan,Qazandan, sacaqdan, oddan, ocaqdan.

Qoydu mərizinə şorba binası.Şöylə dağılmışdı fikri, həvası.

Qəvamə gəlibən dik edəndə cuş,Biçarə eləyib özün fəramuş.

Əlin salıb dikə manəndi kəfgir,Bivəhm bulardı hər yana fəqir.

Məşuqi-natəvan görüb əhvalı,Söylədi: nə işdir, ey laübalı?

Od tutub yanarsan misli-səməndər,Çək əlini, ey binəva, nə xəbər?!”

Biçarə çıxartdı əlin bir zaman,Ət tökülüb qalmış idi üstüxan.

Əyyami-vəsldə aşiqi-didar,Mütləqa özündən olmaz xəbərdar.

Görmüşəm nüsxədə kəlami-fəsih,Nə kəlami-fəsih, hədisi-səhih.

Ol şiri-bişeyi-xaliqi-əkbər,Sahibi-Zülfüqar, ağayi-Qəmbər

Kim, sabiqa hadisati-qəzadənYarə götürmüşdü tiri-ədadən.

Mübarək payinə toxunub peykanÇubi-peykan sınıb, xüd özü haman

Qalmış idi üstüxani-mövladə,Rəncü ələm yetirirdi ziyadə.

Nə qədər cərrahi-kamil gəlirdi,Peykanı çəkməkdə aciz qalırdı.

Buyurdu rəsuli-xətmi-ənbiya,Şafei-qiyamət, əmini-xuda:

“Ol zaman ki, Əli səcdəyə gedərMütləqa özündən olmaz müstəhzər.

Dilü canı olur cananə vasil,Ənbur ilə çəkin peykani qafil”.

Nə növ ki, buyurmuşdu ol sərvər,Birəncü bitəəb onu çəkdilər.

Kim ki, zövqi-eşqi eyləyə inkar,Sən bil ki, zatında onun şübhə var.

Eşq eylər adəmi daxili-səvab,Eşqsiz bəşərdən övladır dəvab.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви