Öz içimdə torpaq əkib, dən səpirəm,Duyğuları cücərdirəm pöhrə kimi.Yağışım gur, Günəşim bol, havam təmiz,Yetişirəm ən şirin bar-bəhrə kimi.

Çirkinliyin son ucu qaranlıq olur,Gözəlliyin meyvəsi heyranlıq olur.Söz var yağdı, söz də var ayranlıq olur,Gecə-gündüz çalxanıram nehrə kimi.

İçimdəki qaynar çeşmə, axar çaydı,Nəğməsini hər gün eldən-elə yaydı.Ürəyimdə torpaq ətri olmasaydı,Quruyardım qumsal kimi, səhra kimi.

2004, avqust

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О природе