Şairlərdən seçmələr, 3
Страница 2 из 2 · 50%
(وله ایضاً)
ای طفل که عکس رخت از خویش ندانی هرچند که بالغ شدی، آخر نه همانی
شکرانهٔ زور آوری روز جوانی آن است که قدر پدر پیر بدانی
(وله ایضاً)
خدایا فضل کن که گنج قناعت چو بخشیدی و دادی گنج ایمان
گرم روزی نماند یا بمیرم به از نان خوردن از دست لئیمان
سلمان ساوجی
نگویم که سلمان تویی کم ز کم گرفتم که بیشی ز هوشنگ و جم
ببین تا از آن مایهٔ سروری چه بردند ایشان، تو هم آن بری
اگر شیر و یا اژدهایی به زور سرانجام خواهی شدن صید مور
اگر خواجهای ور امیر اجل رهایی نیابی ز تیر اجل
چرا خفتهای، خیز کاری بساز که خود در پی توست خواب دراز
سلامی
شنیدهام که قضا در کمان نکنند گر از ازل دل کس را نشان آن نکنند
ز تیر حادثه آماج میکند هر دم هزار دل که به خود هرگز این گمان نکنند
سحابی استرآبادی
بر هر که رسی نکو ببین کان نیکوست کاو خواسته و ساخته حضرت اوست
بر بیسر و سامانی من عیب مکن شاید که مرا دوست چنین دارد دوست
(وله ایضاً)
عالم به خروش «لا اله الا هو»ست غافل به گمان که دشمن است این یا دوست
دریا به وجود خویش موجی دارد خس پندارد که این کشاکش از اوست
سلمان ساوجی
اسمش جمالالدین بن خواجه علاءالدین، از شعرای مشهور، کلامش موزون، در تعریف خود گوید:
من از یمن اقبال این خاندان گرفتم جهان را به تیغ زبان
من از خاوران تا در باختر ز خورشیدم امروز مشهورتر
سوزنی، اسمش محمد از اهل فارس
ز هر بدی که تو گویی هزار چندانم مرا ندانند آنگونه کس که من دانم به یک صغیره مرا رهنمای شیطان بود به صد کبیره کنون رهنمای شیطانم
هواست دانهٔ من دانه چینیها و نه دام اگر به دانه بماندم به دام درمانم
هوا نماند تا ساعتی به همت هر هواللهی بزنم حلقهای بجنبانم
اگر نباشد با من «هو هدایت» تر به سوی هاویه بردی هوا چو هامانم
به حق دین مسلمانی ای مسلمانان که چون به خود نگرم ننگ هر مسلمانم
به حقِ «اشهد ان لا اله الا الله» چنان بمیرانم کاین قول بر زبان رانم
(وله ایضاً)
بارالها من به درگاهت پناه آوردهام بر حضور حضرتت روی سیاه آوردهام
چهار چیز آوردهام یارب که در گنج تو نیست نیستی و حاجت و عجز و گناه آوردهام
سنایی
از اهل غزنین، فاضل و کامل، مؤمن موحد؛ بعض فضلا را عقیده این است که در سخنوری و طلاقت لسان و عذوبت بیان به انوری و نظامی برتری و بالاتری دارد، چنانچه یکی از فضلا گوید:
گویی تو به من هر چه، از اشعار سنایی گو! رو نظم نظامی را بر فرق فرزدق زن!
(من کلامه)
ای سنایی به قوت ایمان مدح حیدر بگو ز عثمان!
به مدیحش مدایح مطلق «[…] جاء الحق»
(وله ایضاً)
مگو مغرورِ غافل را برای امن او نکته مده محرورِ جاهل را به هر طبع او خرما
نه حرف از بهر او آمد که سوزی زَهرهٔ زُهره نه حرف از بهر او آمد که دَرّی چادر زهرا
(وله ایضاً)
ابلهی دید اشتری به چرا گفت: نقشت همه کج است چرا؟
گفت: اشتر که اندرین پیکار عیب نقاش میکنی، هشدار!
در کژ من، نکن به نقش نگاه تو ز من، راه راست رفتن خواه!
(وله ایضاً)
لطفِ او بینوا نوازنده قهرِ او نازنین گدازنده
ناکسان را به لطف خود کس کرد خاک را قبلهٔ مقدس کرد
گر نبودی ازو عنایت پاک کی شدی تاجدار، مشتی خاک
(وله ایضاً)
اسرار وجود خام ناپخته بماند زآن گوهر بس شریف ناسفته بماند
هر یک به دلیل عقل چیزی گفتند آن نکته که اصل بود ناگفته بماند
حرف الشین
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/zeynalabdin-maragayi-3-sairlerden-secmeler-3
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
به نام خداوند بخشندهٔ مهربانپیش از آنکه به نوشتن سیاحتنامهٔ ابراهیمبیگ آغاز کنیم مناسب و لازم بود که مختصری ز ترجمهٔ حالش در اینجا نوشته شود، تا مطالعهکنندگان را از اسباب سیاحت او – چنانکه شاید و باید – آگاهی حاصل آید.
İbrahim bəyin səyahətnaməsi, 2باری، این بنده از اسلامبول به خارج رفته بودم بعد از دو ماه برگشته وقتی که به خانه رسیدم بندهزاده گفت که: «بابا از مصر به ما دو نفر مهمان آمد. سه روز مانده به ایران رفتند.»پرسیدم: «نامشان چه بود؟»
Səyahətnamənin mətniباری، پاسی از شب رفته بود شام خورده بعد از آن گفتم: «برادر شما از راه رسیدهاید دیگر زودتر استراحت کنید تا از رنج راه بیاسایید.»«خداوند شما را راحتی بدهد!» گفته رفتیم و خوابیدیم.
Səyahətnamənin mətni, 2گفتم: «مترس ما به جز از چند پارچه پیراهن و زیرجامه چیزی نداریم. تاجر نیستیم، صراف هیچ.»اما از حالت خدمتکار خنده و تعجب گرفت. باری، بیرون شده رفتیم به کنار دریا. به هر طرف نگاه کردم دیدم باز مثل باطوم جمعی از همشهریان ما در زیر آفتاب چروق چرق نشسته در لیفه و گریبان مشغول قصابی هستند و در یک طرف هم دیدم مردم جمع شده، های و هویی بلند گشت و یکی را میزنند و به آواز بلند میگویند: «بزنید این همشهری پدرسوخته را!» و هر کس رسید میزند.